ช่วงนี้นอยด์ๆ แปลกๆ บางครั้งก็คิดว่า ตั้งแต่เกิดมา เราเคยทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง
ฉันร้องไห้ทำไมกันนะ
ฉันหลงทางได้อย่างไรกัน
ทำไมฉันต้องหยุดล่ะ
ได้โปรดบอกฉันทีเมื่อฉันถึงจะโตสักที
ฉันจะเป็นเด็กได้นานแค่ไหน
แล้วฉันวิ่งมาจากไหนล่ะ แล้วจะวิ่งไปไหน
ฉันไม่มีที่ที่จะอยู่ได้เลย ไม่เคยหาเจอสักที่
ฉันไม่รู้ว่าฉันจะมีความหวังสำหรับอนาคตอีกไหม
พวกผู้ใหญ่ชอบชมฉันว่าเป็นเด็กที่เข้มแข็ง
พวกเขาชอบเยินยอฉันว่า ต้องเป็นเด็กที่เข้มแข็งนะอย่าร้องไห้
ฉันไม่ต้องถ้อยคำเหล่านั้นเลย
ก็เลยแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจตลอดมา
เธอหัวเราะทำไมกัน
ทำไมถึงมาอยู่เคียงข้างฉันล่ะ
แ้ล้วทิ้งฉันไปทำไมล่ะ
ได้โปรดบอกฉันที เมื่อไหรฉันจะเข็มแข็งสักที
เธอรู้สึกอ่อนแอครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน
เธอต้องรอนานแค่ไหน กว่าจะถึงวันที่เธอเข้าใจทุกอย่าง
ดวงตะวันจะฉายแสงแล้ว ฉันต้องรีบไปแล้ว
ฉันไม่สามารถอยู่ที่เดิมได้ตลอดไป
เธอน่ะสักวันนึงก็จะถูกทรยศจากการเชื่อใจผู้คน
ฉันคิดว่ามันก็เหมือนกับการถูกปฏิเสธนั้นล่ะ
เมื่อตอนนั้นฉันคิดว่าไม่รู้เรื่องความเข้มแข็งเลย แต่ฉันกลับรู้จักมันมากที่สุด
พวกผู้ใหญ่ชอบชมฉันว่าเป็นเด็กที่เข้มแข็ง
พวกเขาชอบเยินยอฉันว่า ต้องเป็นเด็กที่เข้มแข็งนะอย่าร้องไห้
คนส่วนมากเขาก็ชอบพูดอะไรแบบนี้
และเสียงหัวเราะของพวกเขามันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวด
ฉันเกิดมาตัวคนเดียว ฉันจะอยู่ตัวคนเดียว
ฉันมั่นใจว่าชีวิตแบบนั้นมันก็เหมาะกับฉันดีนะ
เนื้อเพลงกล่าวถึงความคิดของเด็กวัยรุ่นคนนึง กับการที่ต้องทนคำพูดสั่งสอนของผู้ใหญ่ที่เราคิดว่า
บอกให้เราเข้มแข็ง แต่กลับไม่สอนว่าทำยังไง
ทุกๆครั้งมันเหมือนการกดดัน ให้เราเข้มแข็งให้ได้
การถูกปฏิเสธนั้นมันก็เหมือนการถูกทรยศจากคนที่เราเชื่อใจ ทำไมเขาถึงปฏิเสธเรา
เมื่อไหร่เราจะโตพอที่จะเข้าใจความเข้มแข็งที่แท้จริงได้นะ
พวกเรามักคิดว่าไม่เคยเข้าใจเลยว่าความเข้มแข็งเป็นยังไง แต่พวกเราก็เข้าใจได้จากการถูกปฏิเสธ
มันสอนให้เราเข้มแข็งและอย่าร้องไห้
โลกนี้มันช่างโหดร้าย เราเกิดมาตัวคนเดียวไม่มีใครสนใจไม่มีใครเข้าใจเรา เราก็จะสู้ชีวิต ด้วยตัวคนเดียว
ท้ายที่สุดพวกเราก็คิดว่าเราน่าจะอยู่ได้
แต่ส่วนตัวแล้วคิดว่า มนุษย์นั้นไซร้ ไม่มีวันอยู่ตัวคนเดียวไปได้ชั่วชีวิต
ก็เลยอยากจะมอบบทเพลงนี้แด่ใครสักคน...ที่จะเข้าใจเรา
