เห็นว่ามีกระทู้เกี่ยวกับเรื่องระเบิดที่บีทีเอสศาลาแดงวันนี้ตั้งไปบ้างแล้ว แต่ส่วนตัวด้วยความที่ "เป็นคนสีลม" และ "อยู่ในเหตุการณ์วันนี้" ก็อยากจะขอใช้บอร์ดเป็นที่ระบายความรู้สึกส่วนตัวกับสิ่งที่เจอในวันนี้เสียหน่อย มันอาจจะไม่ได้เป็นเรื่องสลักสำคัญมากนะคะแต่อย่างน้อยสิ่งแรกที่รู้ว่าได้รับจากเหตุการณ์วันนี้คือ ความรู้สึกเจ็บปวดแบบบรรยายไม่ถูกเมื่อเห็นที่ๆเราผูกพันมาตั้งแต่เด็กๆ ต้องประสบกับเรื่องน่าเศร้าแบบนี้
นับว่าเป็นโชคดีที่ตอนเกิดเรื่องเดินมาถึงหน้าซอยคอนแวนต์แล้ว ส่วนตัวก็แอบเสียวไม่ใช่เล่นนะคะว่าถ้าแม่งยิงกันเร็วกว่านี้ซัก10หรือ15นาทีตอนนี้อาจจะไปอยู่ในโรงพยาบาลหรือหลุมที่ไหนก็ได้ มันเป็นอะไรที่เร็วมากๆปร๊าดดดเดียวจริงๆสิ่งที่จำได้คือเสียงระเบิด3ลูกซ้อนน่ะค่ะ ตูมๆๆ ปกติเป็นคนที่แบบแข็งๆแกร่งๆไม่ค่อยกลัวอะไรง่ายๆนะแต่วินาทีตอนนั้นยอมรับว่า "กลัว" ชนิดก้าวขาไม่ออกเลยด้วยความตกใจและงงประกอบกับอะไรหลายๆอย่าง สิ่งที่สองที่ได้สัมผัสในวันนั้นคือเป็นครั้งแรกที่ "กลัวตาย" ที่กลัวเพราะว่าสมมติถ้าวันนี้แนสเป็นเกิดคนที่ตายไปจริงๆ "น้องชาย" จะอยู่ยังไง "พ่อกับแม่" ล่ะ จากเหตุการณ์วันนี้ทำให้ "เห็นคุณค่าของการรักษาชีวิตมากขึ้น" เพราะก่อนหน้านี้เป็นคนที่ใช้ชีวิตแบบไม่เซฟไม่มีลิมิตมากๆชนิดทำร้ายชีวิตตัวเองเรื่อยๆ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนแฟนกับพี่ผู้หญิงสองสามคนตรงนั้นลากคอให้วิ่ง เชื่อมั้ยว่าวิ่งเลี้ยวกันไปจนเกือบๆจะสแตนดาร์ดชาร์เตอร์ยังไม่มีแท็กซี่คันไหนจอดรับเป็นอะไรที่สุดๆจริงๆ
ยังไงก็รู้สึกดีใจและโล่งใจที่วันนี้กลับมาอย่างปลอดภัยครบถ้วนทุกประการแต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนแผลในใจคือ "ช็อก" เพราะส่วนตัวใช้ชีวิตกลางคืนที่สีลมมาตั้งแต่อายุ16มันเหมือนกับเป็นที่ของเราไม่เคยมีใครทำให้เราต้องวิ่งหนีได้ คือตรงนั้นมันเหมือนกับบ้านที่ปลอดภัยอ่ะค่ะอยู่ตรงนั้นไม่เคยมีใครทำอะไรแนสได้ก็เลยรู้สึกจี๊ดนิดๆว่า หนึ่งในที่ๆปลอดภัยที่สุดสำหรับแนสทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ อย่างไรก็ตามไม่เท่ากับควมรู้สึกเสียใจเพราะสิ่งสุดท้ายที่ได้เรียนรู้ในวันนี้คือ "ต่อไปนี้การดำรงชีวิตบนท้องถนนที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มและความสุขในกรุงเทพมหานครมันจะไม่มีทางเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว"
เป็นสิงที่ไม่อยากจะทำใจรับและกลัวตลอดมาและวันนี้มันก็เกิดขึ้นจริงๆ ต่อไปชีวิตคนไทยจะเป็นยังไงนี่คือสิ่งที่เดียวที่คิดอยู่ตอนนี้
