˹���á Forward Magazine

ตอบ

อีโตจัน (13)
ผู้ตั้ง ข้อความ
ตอบโดยอ้างข้อความ
ตอบ อีโตจัน (13) 


http://hysteriaculture.wordpress.com

http://www.facebook.com/hysteriaculture

บทความ/นิยายในเพจ Hysteria นี้ ถือเป็นลิขสิทธิ์แก่ผู้เขียน “นายมัลนร ล้ำสกุลวงศ์” (https://www.facebook.com/ArmandVladJekyllDangouleme8774 และเพจ http://www.facebook.com/hysteriaculture )เท่านั้น ห้ามทำซ้ำ ดัดแปลง คัดลอกส่วนหนึ่งส่วนใด หรือนำไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาติ

(ความเดิมตอนที่แล้ว) – – พ่อแม่ของเคียวโกะเดินทางกลับจากต่างประเทศ มาดามDitaออกอุบายแกล้งบินกลับฝรั่งเศส Ditaส่งขบวนการชายชุดดำทำร้ายอีโตจัน จันทรา มิซาเอะ หลี่ชิงและเอียนจือ ดอกทอง ฮโยรินฆ่าพ่อแม่ของเคียวโกะพร้อมยิงจียอนบาดเจ็บสาหัสก่อนจะจับตัวเคียวโกะไป ราชินีพัดเหล็กคาโอริฆ่าโดมินิคและลูกสมุน อีโตจันและจันทราบุกทลายThe Salon Of Love แคทลายีถูกจันทราฆ่าตาย มาดามDitaพาเคียวโกะไปฝรั่งเศส

รัตติกาลแห่งการสงครามได้ถูกแสงตะวันพัดผ่านไปเหลือทิ้งไว้เพียงความทุกข์ระทมทางใจที่ถูกกรีดเป็นรอยยาว ซากปรักหักพังของความสูญเสียในคืนวานถูกบดบังด้วยการแทนที่ของรุ่งอรุณ ‘อีโตจัน’ ลืมตาตื่นในชั้นบนของบ้านตัวเองก่อนจะประมวลถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เธอได้ประสบมาแม้ว่าเธอจะถูกฉมวกยาสลบแทงแต่หูทั้งสองของเธอก็ได้ยินเรื่องราวหลังจากนั้นอย่างชัดเจนแทบทั้งหมด “Ditaหนีไปได้เช่นเดียวกับเคียวโกะที่ยังไม่มีใครทราบชะตากรรม” อีโตจันแต่งชุดนักเรียนเดินโซเซลงไปที่ห้องรับแขกที่ยังคงต้องรับการซ่อมแซมและตกแต่งอีกพอควรจากการปะทะกับชายชุดดำในครั้งแรก จันทราและมิซาเอะที่กำลังนั่งนิ่งพลางจิบชาหันมามองอีโตจันด้วยสีหน้าไม่สู้ดี “ตื่นแล้วเหรอลูก?” จันทราถามลูกสาว “ค่ะ แม่!!!” อีโตจันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “อีโตจันครูว่าถ้าหนูต้องการพักผ่อนวันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนก็ได้นะจ๊ะ เมื่อคืนก็เจออะไรมามากแล้ว” มิซาเอะบอก “ไม่เป็นไรค่ะครู ถ้าหนูอยู่เฉยๆคงจะฟุ้งซ่าน” อีโตจันตอบมิซาเอะ “เอียนจือไปเฝ้าจียอนที่หน้าICUจนตอนนี้อาการของคุณตำรวจก็ยังไม่พ้นขีดอันตราย Ditaหนีไปได้และคาดว่ามันพาเคียวโกะไปด้วย” จันทราพูดอย่างระวัง ในขณะที่มิซาเอะรีบเสริม “แต่เราก็ยังมีความหวังนะตำรวจกำลังค้นทั่วThe Salon Of Loveเลย พวกเราได้ทำลายศูนย์ของขบวนการค้ายาเสพย์ติด ค้าอาวุธสงครามและค้ามนุษย์ที่ใหญ่ที่สุดในโตเกียวได้สำเร็จ โอซาว่า แคทลายีถูกจันทราฆ่าตายและจนป่านนี้ทางครูและตำรวจก็ยังติดต่อซาโตชิไม่ได้เลย” มิซาเอะส่ายหน้า ทำเอาอีโตจันหัวใจหล่นวูบ “ฮโยรินเป็นคนของนางมารที่แฝงตัวเข้าไปในขบวนการของDita สรุปแล้วทั้งทางเราและDitaเป็นฝ่ายที่โดนนางมารปั่นหัวซะเละ” จันทราพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความสมเพซตัวเองในขณะที่อีโตจันพูดเสียงลอยๆ “ทั้งหมดเป็นเกมส์ของผู้หญิงคนนี้อย่างนั้นเหรอ?” พลางร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่จนจันทราต้องเดินไปกอด “หนูเสียใจ ถ้าหนูทำได้ดีกว่านี้เคียวโกะคงไม่ต้องมาเป็นแบบนี้” อีโตจันระเบิดเสียงคร่ำครวญแทบจะขาดใจ

อีโตจันนั่งเงียบตลอดทางที่มิซาเอะขับรถไปส่งเธอที่โรงเรียน “อีโตจันจ๊ะวันนี้ครูคงเข้าแค่คาบโฮมรูมนะเพราะหลังจากนี้ครูกับอาโตอิซังต้องเข้าให้ปากคำกับตำรวจแล้วจะเลยไปเฝ้าจียอนต่อ ยังไงเราก็จะต้องตามตัวเคียวโกะให้เจอให้ได้จ๊ะ” มิซาเอะพูดกับอีโตจัน “อาจารย์คงต้องย้ายมาพักกับเราชั่วคราวนะลูกเพราะเมื่อคืนพวกมันก็ถล่มบ้านอาจารย์ซะเละเลย หลังจากตำรวจพิสูจน์หลักฐานอะไรเสร็จแล้วแม่ว่าเราไปช่วยอาจารย์ขนขอไปไว้ที่บ้านเรากันนะ ตอนนี้ดอนนี่ก็อยู่ในสวนหลังบ้านเราแล้วมันคงชอบน่าดู” จันทราหันไปมองใบหน้าซีดเผือดของลูกสาวที่ส่งยิ้มตอบกลับมา “ดีจังเลยค่ะ!!!” อีโตจันแสร้งทำเสียงสดใสขึ้นมาทันที – – ที่โรงแรมย่านโตเกียวพาราไดซ์ ฮโยรินกำลังส่องกล้องติดตามรถของมิซาเอะ “ท่านอาจารย์คะ ดิฉันว่าวันนี้เด็กอีโตจันไปที่โรงเรียนค่ะ” ฮโยรินหันไปบอกราชินีพัดเหล็กคาโอริ “ดีมากฮโยรินคืนนี้เจ้ากับหลงและฮวายองล่วงหน้าไปที่ปารีสก่อนเลย ทำตามแผนนะ” นางมารที่กำลังสาละวนอยู่กับการเก็บเหรียญในเกมส์มาริโอ้ตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าค่ะ ดิฉันเพิ่งติดต่อDitaไปแล้วมันดีใจมากที่ดิฉันบอกว่าจะหาทางไปหามันที่ปารีสให้ได้”

ที่โรงเรียนอีโตจันได้เดินแยกจากจันทราและมิซาเอะที่เดินตรงไปที่ห้องพักครูมุ่งหน้าไปที่สนามบาสทันที ทีมบาสที่มาค้างคืนซ้อมกันที่โรงเรียนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มีใครสามารถติดต่อซาโตชิได้และดูเหมือนว่าข่าวเรื่องการทลาย The Salon Of Love จะเป็นข่าวสะพัดไปทั่วแล้วในตอนนี้ มันก็แปลกดีที่เธอเดินเข้าไปในสนามบาสแล้วไม่เจอร่างชุ่มเหงื่อของซาโตชิกำลังชู๊ตบาสหรือวิ่งรอบสนามพอๆกับที่ตอนนี้ปราศจากเสียงหัวเราะสดใสของเคียวโกะที่จะเข้ามากอดเธอ ชวนเธอไปกินข้าวหรือขอเธอลอกการบ้านในทุกเช้า อีโตจันเปิดโทรศัพท์มือถือแล้วส่งLineไปหาซาโตชิไม่ยั้งเพียงแต่ว่าไม่มีข้อความใดตอบกลับมาแม้ว่าเธอจะรู้สึกอุ่นใจที่อย่างน้อยข้อความขึ้น Read แล้วก็ตาม เธอเงยหน้าขึ้นจากไอโฟนแล้วเห็นร่างอ้วนท้วมผมสีทองอร่ามในชุดนักเรียนของฝนยืนขวางเธออยู่ “ว่าไงอีกะหรี่!!! คิดถึงเพื่อนมึงน่าดูล่ะสิ” ฝนแสยะยิ้ม “กะหรี่เขาก็เป็นกันทั่วบ้านทั่วเมือง กูไม่โกรธหรอกที่ใครด่ากูแบบนี้ไม่สวยก็เป็นไม่ได้หรอก นางมารถือพัดคงไม่กล้าใช้คำนี้กับมึงหรอกนะอีอึ่ง!!!” อีโตจันแผดเสียงด่ากลับเป็นชุด “ฮึฮึ นึกว่าห่วงเพื่อนที่ไหนได้ก็คันหีส่งLineตามผู้ชายนี่เอง” ฝนแย่งไอโฟนอีโตจันไปดูแต่อีโตจันดึงกลับมาด้วยความไวก่อนจะหมุนถีบฝนที่ตั้งตัวไม่ทันกลิ้งลงไปกองกับพื้น แต่ฝนกับแผดเสียงหัวเราะออกมา “มันไม่ตอบLineมึงหรอกอีช้างเย็ด เพราะกูส่งคลิปที่แม่มึงฆ่าแม่มันไปให้มันดูแล้ว” อีโตจันเหมือนกับจะเลือดขึ้นหน้าเธอชักมีดสั้นออกมาชี้ไปทางฝนที่ดูเหมือนจะไม่สนใจต่อกรพร้อมเดินหมุนตัวไปอีกทางจนชนกับซาโต้ คาสุมินักเลงตัวแสบประจำม.4อย่างจัง “เฮ้ย อีอ้วน!!! มึงเดินภาษาเหี้ยอะไรนี่ อ๊ากกกก” ฝนกระแทกฝ่ามือเข้าไปที่ใบหน้าของคาสุมิเข้าอย่างจังจนติดกำแพงก่อนที่ร่างของคาสุมิจะค่อยๆไหลลงๆมากองกับพื้นขาดใจตายทันที อีโตจันและฝนกระโดดขึ้นไปบนดาดฟ้าโรงเรียนเมื่อเสียงฝีเท้าของทีมบาสเดินตรงมาก่อนจะกลายเป็นเสียงแตกตื่นตะโกนด้วยความตกใจ อีโตจันหันไปปะทะกับฝนที่ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะเตรียมพร้อมเป็นอย่างดีก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้น “นี่พวกเธอสองคนมาช่วยครูทางนี้หน่อยสิ” ฮิโรชิคุณครูพละที่เดินขึ้นมากำลังจะเช็คน้ำบนแท็งค์ดาดฟ้าตะโกนขอแรง “ค่า!!!” ฝนและอีโตจันต่างหันไปยิ้มพร้อมโค้งคำนับให้ครู

ชั่วโมงโฮมรูมอาจารย์มิซาเอะเดินตรงเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยเรียบนิ่ง “วันนี้ครูมีเรื่องเศร้าหลายเรื่องจะบอกเลย เรื่องแรกต้องขอแสดงความเสียใจต่อครอบครัวของฟูโกดะ เคียวโกะด้วยที่ถูกขบวนการอาชญากรบุกเข้าไปฆ่าคุณพ่อคุณแม่ถึงในบ้าน ตอนนี้ฟูโกดะซังได้ถูกลักพาตัวไปซึ่งทางตำรวจและ’พวกครู’(เธอเน้นเสียงก่อนจะหันไปมองหน้าฝนอย่างท้าทาย)จะทำทุกอย่างให้ถึงที่สุดที่จะพาเคียวโกะกลับมาอย่างปลอดภัย รวมถึงทุกคนคงจะรู้ข่าวดังเกี่ยวกับเรื่องของ The Salon Of Love ที่แท้จริงเป็นที่ซ่องสุมของขบวนการผิดกฏหมายแล้วและใช่ครูก็เป็นคนหนึ่งที่เข้าไปช่วยตำรวจสู้เมื่อวานหลังจากที่ ‘อาโตอิ อีโตจัน’ (อีโตจันสะดุ้งสุดตัว)และคุณแม่ได้ล่วงหน้าเข้าไปเพื่อจะช่วยเคียวโกะอย่างไรก็ตามด้วยจรรยาบรรณของความเป็นครู ครูก็ต้องขอแสดงความเสียใจต่อ ‘โอซาว่า ซาโตชิ’ ที่ต้องสูญเสียคุณแม่ไปจากเหตุการณ์นี้ ตอนนี้ยังไม่มีใครติดต่อโอซาว่าคุงได้ซึ่งครูก็ขอความร่วมมือจากเพื่อนๆทุกคนในห้องคอยดูแลโอซาว่าคุงด้วย เด็กทุกคนบริสุทธิ์เสมอครูจะไม่ยอมให้ใครก็ตามเอาเรื่องที่ผู้ใหญ่กระทำมาสร้างแผลใจตอกย้ำให้ซาโตชิมากไปกว่านี้หรอกนะจ๊ะ ขอสั่งว่าห้ามพวกเธอทุกคนล้อเลียน ซักถามหรือคว่ำบาตรโอโซว่าคุงด้วยเรื่องนี้เด็ดขาดเพราะนั่นหมายถึงติด”0″วิชาภาษาอังกฤษ3หน่วยกิจของครูเลยทีเดียว” มิซาเอะสั่งเสียงเข้มในขณะที่เด็กๆในห้องแม้แต่อีโตจันจะดูตกใจกับท่าทีของมิซาเอะ ยกเว้นฝนที่คว้าไอโฟนขึ้นมานั่งกดแชร์รูปในเฟซบุ๊คส์อย่างสนุกสนานจนมิซาเอะคว้าแปรงลบกระดานแล้วเขวี้ยงไปทางฝนอย่างเต็มแรงซึ่งหญิงสาวก็เพียงแต่คว้ามือขึ้นมารับแปรงลบกระดานแล้วขยี้เป็นผุยผงต่อหน้าคนทั้งห้อง “เด็กเหลือขอ!!!” มิซาเอะพูดเสียงเขียวก่อนที่จะคุมน้ำเสียงให้เรียบนิ่งแล้วพูดต่อ “แล้ววันนี้ขอแสดงความเสียใจกับซาโต้ คาสุมิเพื่อนห้องม.4/6ของเราด้วย ตำรวจกำลังสืบหาสาเหตุการตายขณะนี้คาดว่าเป็นการโดนของแข็งอัดกระแทกเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง แต่ครูหวังว่าจะไม่ได้เป็นการฆ่ากันตายอีกรายหรอกนะ” เธอกระแทกเสียงไปที่ฝนก่อนจะเดินปึงปังออกจากห้องไป อีโตจันสะดุ้งจากเสียงเตือนLineที่เธอลืมปิดเป็นข้อความจากซาโตชิส่งมาสั้นๆว่า “อยู่บ้านเครียดมาก อยากเจอเธอ”

อีโตจันตัดสินใจเก็บกระเป๋านักเรียนแล้วรีบเดินออกจากห้องไปก่อนที่คาบแรกจะเริ่ม “มันคงไปหาซาโตชิแล้วค่ะ ท่านอาจารย์” ฝนส่งLineไปบอกนางมารพลางหยิบสมุดการบ้านเลขขึ้นมาตรวจทาน อีโตจันใช้วิชาตัวเบาเดินบนอากาศและมุ่งตรงไปหาซาโตชิที่บ้านอย่างรวดเร็ว เธอกดออดที่ประตูหน้าบ้านก่อนที่แม่บ้านจะเดินโวยวายออกมา “บอกแล้วไงว่าคุณหนูไม่ให้สัมภาษณ์และยังไม่พร้อมที่จะให้ปากคำอะไรทั้งนั้น อ้าว!!! นี่คงจะเป็นหนูอาโตอิ อีโตจันสินะคะเชิญค่ะ คุณหนูรออยู่ที่ชั้นบนนะคะ” เธอบอกพลางเรียกให้อีโตจันขึ้นรถกอล์ฟแล้วนั่งเข้าสู่บริเวณบ้าน ภายในสนามของบ้านโอซาว่าได้รับการตกแต่งอย่างดีจะว่าไปก็เปรียบเสมือนสวนสัตว์ขนาดย่อมๆใจกลางกรุงโตเกียว นอกจากนี้ยังมีสระว่ายน้ำ สนามบาสและสนามไดร์ฟกอล์ฟเล็กๆในตัวอีกต่างหาก อีโตจันก้าวลงจากรถกอล์ฟมุ่งหน้าสู่ตัวคฤหาส์นซึ่งทำเอาเธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมซาโตชิถึงไปโรงเรียนสายบ่อยเพราะเดินทางจากหน้าประตูมาถึงตัวบ้านด้วยรถกอล์ฟก็กินเวลาไปเกือบ15นาทีแล้ว อีโตจันหมุนตัวมองรอบๆห้องโถงสีทองตัดประกายเงินที่โอ่อ่าพร้อมกับถ้วยเกียรติยศ เกียรติบัตรและรางวัลของการอุทิศตัวเพื่อสังคมของตระกูลโอซาว่าที่วันนี้ได้ถูกกระชากหน้ากากออกมาว่าเป็นตระกูลจอมปลอม “คุณหนูรออยู่ที่ชั้นบน เชิญค่ะ!!!” แม่บ้านอีกคนหนึ่งเดินนำอีโตจันขึ้นสู่บันไดสูงตระหง่านดูทรงศักดิ์พอๆกับห้องรับแขก อีโตจันผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปขนาดใหญ่ของโอซาว่า แคทลายีที่จ้องมองเธอลงมาราวกับมีชีวิตสายตาเย้ยหยันบนใบหน้าเรียบเนียนหยิ่งยะโสนั้นยังคงดูเย็นชาและไม่น่าเข้าใกล้พอๆกับตอนที่ผู้หญิงคนนี้ยังไม่ลาโลกไป

อีโตจันเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของซาโตชิแล้วพบว่าซาโตชิกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง “ฉันเปิดม่านไปดูเธอตั้งแต่ได้ยินเสียงออดแล้ว” ซาโตชิบอกเสียงเศร้าสร้อย “ซาโตชิเธอสบายดีนะคือฉันเสียใจด้วยนะกับเรื่องแม่ของเธอ” อีโตจันเดินมานั่งตรงปลายเตียง แต่ซาโตชิส่ายหน้าพร้อมด้วยน้ำตา “ฉันเห็นในคลิปแล้วที่แม่เธอสู้กับแม่ฉัน ฉันต้องขอโทษเธอด้วยที่แม่ฉันพยายามจะฆ่าเธอ” อีโตจันขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วกุมมือซาโตชิไว้ “ซาโตชิฉันไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย” แต่ซาโตชิโถมตัวเข้าไปกอดอีโตจันก่อนจะปล่อยโฮเสียงสั่นเครือ “แม่ฉันเป็นคนสั่งฆ่าพ่อแม่เคียวโกะและตอนนี้เคียวโกะจะเป็นยังไงบ้างฉันก็ไม่รู้ ฉันกลัวเหลือเกิน ฉันไม่เหลือใครแล้ว แม่เป็นทุกอย่างของฉันแล้วฉันจะอยู่ต่อไปยังไง” กลิ่นโคโลญจ์นหอมรัญจวนจากตัวเด็กหนุ่มลอยตลบอบอวน อีโตจันสูดกลิ่นหวานหอมนั้นแล้วกอดซาโตชิไว้แนบแน่น “ไม่ว่าใครจะว่ายังไงหรือมองเธอยังไงฉันไม่เคยสนใจเลยนะซาโตชิ ฉันอยู่ข้างเธอเสมอ” สิ้นเสียงอีโตจันซาโตชิได้เลื่อนตัวเองออกมามองใบหน้าที่งดงามเรียบเนียนประดุจสีพระจันทร์นวลผ่อง เขาเอามือลูบปอยผมที่นุ่มยาวสลวยของเธอก่อนจะบรรจงจูบไปที่เรียวปากสีชมพูบางเบาประดุจกลีบกุหลาบอีโตจันถึงกับอ่อนระทวยเมื่อลิ้นแข็งๆของซาโตชิตวัดกับลิ้นนุ่มๆในปากของเธอ ซาโตชิขึ้นคร่อมไปบนตัวของอีโตจันพลางไซร้ไล่ตั้งแต่แก้ม กกหูลามเลียมาถึงซอกคอของอีโตจันโดยหญิงสาวที่ไม่เคยผ่านประสบการณ์ในสนามรักมาก่อนได้แต่นอนตัวแข็งทื่อหลับตาสนิทและครางชื่อของเด็กหนุ่มออกมาอย่างแผ่วเบา “ซาโตชิ อ้า เธอทำไมถึงเก่งจัง!!!” ประโยคงี่เง่าๆหลุดมาจากปากของหญิงสาวเพราะความเสียวซ่าน ซาโตชิหยุดไซร้ซอกคอของอีโตจันพลางหัวเราะออกมา “ฉันจำมาจากในหนังโป๊น่ะ!!!” เด็กหนุ่มตอบพลางขยำไปที่หน้าอกของอีโตจันก่อนจะนวดและคลึงเบาๆ ซาโตชิปลดกระดุมเสื้อของอีโตจันออกพลางลุกขึ้นถอดเสื้อของตัวเองออกก่อนจะโน้มตัวลงแล้วเลิกชุดชั้นในของอีโตจันขึ้นเผยให้เห็นยอดปทุมถันสีชมพูอ่อน ซาโตชิใช้ปลายนิ้วมือค่อยๆวนไปรอบๆพลางฟังเสียงของอีโตจันที่ครางออกมาด้วยความเสียวซ่านก็จะเริ่มลงลิ้นโลมเลียไปที่หัวนมของเธอในขณะที่มืออีกข้างก็เขี่ยและบีบโลมไล้ตั้งแต่หัวนมลามเลียไปถึงจนถึงจุดสำคัญก่อนที่มือข้างนั้นจะค่อยเปิดกระโปรงของอีโตจันขึ้น

อีโตจันหลับอย่างเปี่ยมสุขในอ้อมกอดของซาโตชิเวลาผ่านไปนานเท่าไรเธอไม่ได้สนใจ ณ ตอนนี้สำหรับเธอไม่มีใครสำคัญมากไปกว่าซาโตชิกลิ่นโคโลญจ์นหอมๆของซาโตชิยังคงหอมตลบอบอวนอยู่ข้างกายของเธอ อีโตจันลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับพบว่าเธอถูกตรึงแน่นอยู่ในชุดไซบอร์กร่างกายของเธอชา อ่อนเพลียและไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย “ขอต้อนรับสู่มหานครปารีส ฝรั่งเศส มาดมัวแซลอาโตอิ อีโตจัน” มาดามDitaในชุดราตรีลูกไม้สีดำเดินออกมาจากหลังม่านพลางยกแก้วไวน์เชียร์ “หลับไปซะสามวันสามคืนตั้งแต่ขึ้นเครื่องจากบ้านโอซาว่ามาถึงคฤหาสน์ของฉันนี่ก็คงจะเสียมารยาทน่าดูว่าเหนื่อยมั้ยสำหรับการเดินทาง?” Ditaยิ้มหวานและหัวเราะคิกคักแบบเด็กสาว “อ๋อ สำหรับอุปการะคุณในครั้งนี้ต้องขอบคุณฮโยรินสินะจ๊ะ ที่เป็นคนคอยฉีดยาสลบช้างอ่อนๆให้เธอตลอดการเดินทางและนำพาเธอมาที่นี่เพื่อเป็นสินค้าของฉันจนได้” ฮโยรินในชุดราตรีสีม่วงสดเดินเข้ามาพร้อมโบกมือให้อีโตจันด้วยรอยยิ้มที่อาบไปด้วยความอันตราย “อ๋อ อีกอย่างหนึ่งเธอคงได้ทำความรู้จักกับลูกชายของฉันจนทะลุปรุโปร่งแล้วนะจ๊ะ ซาโตชิที่รักออกมาทักทายนางฟ้าของลูกที่เพิ่งตื่นหน่อยสิคะ” ซาโตชิในชุดสูทของGucciที่ทำให้เขาดูมีสง่าราศีขึ้นผิดหูผิดตาเดินออกมาจากหลังม่าน สายตาที่ซาโตชิมองอีโตจันเปี่ยมไปด้วยความเย็นชาและอำมหิตเหมือนสายตาของDitaไม่มีผิด “ขอแนะนำ ‘โอซาว่า ซาโตชิ’ ลูกชายแท้ๆของฉันกับสามี ‘โอซาว่า โมโตกิ’ เขาเหมือนกับพ่อของเขาที่ตายไปแล้วมากๆ” Ditaลูบที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของซาโตชิด้วยควาเอ็นดู “มันเจ็บที่ชีวิตบนหนทางเจ้าแม่ฉันไม่แม้แต่จะสามารถมีครอบครัวที่อบอุ่นได้ แต่อย่างน้อยฉันก็แน่ใจได้ว่าแม่เลี้ยงของเขา’Diamond’สมุนที่ฉันไว้ใจจะคอยดูแลปกป้องเขากับสามีของฉันได้ ฉันเสียใจที่ช่วยชีวิตDiamondจากแม่ของเธอ(เธอหันไปทางอีโตจัน)ไว้ไม่ได้ Diamondสมควรจะได้รับการตอบแทนจากฉันมากกว่านี้ ผู้หญิงที่สละทุกอย่างเพื่อฉันแม้แต่ต้องมาจดทะเบียนสมรสกับสามีของฉันและอยู่ห่างไกลจากผู้ชายที่เธอรัก ซึ่ง โฮะๆๆๆ แม่ของแกก็ฆ่าเขาไปอีกคน” Ditaคำรามใส่อีโตจัน “แกพูดเรื่องอะไร” อีโตจันกระซิบถามเสียงแหบแห้งพลางร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดเมื่อเห็นสายตาอันเย็นชาของซาโตชิ “มาดามไม่ได้พูดถึงแม่เลี้ยงคนไทยที่เคยถูกจับมาขายเป็นช็อคการีของแก อีโตจัน!!! แต่ท่านพูดถึงแม่แท้ๆของแกที่เที่ยวถือพัดไล่ฆ่าชาวบ้านมาเป็นพันๆปีน่ะ” ฮโยรินเยาะเย้ย “ใช่ นังเมหลีฮั๊วหรือคาโอริอะไรนั่นก็ตามก็ได้ฆ่าDominicคนรักของแคทลายีไปก่อนเมื่อคืนเดียวกัน สมุนผู้ซื่อสัตย์ที่เป็นสามีเพียงในนามของฉัน ฮึ!!! ไม่ว่าจะแม่แท้ๆโดยสายเลือดหรือแม่ที่เลี้ยงแกมา16ปีมันก็กากีชาติชั่วเป็นก้างขวางคอฉันไม่แพ้กัน แกคิดเหรอว่ากฏหมายญี่ปุ่นจะตามมาทำอะไรฉันได้อีโตจัน แม้ว่าตอนนี้ฉันจะต้องหลบนักข่าวเพราะประสาทเสียที่จะต้องมาตอบคำถามเรื่องของศพโดมินิคในญี่ปุ่นก็ตาม” Dita คำรามก่อนที่จะเปิดม่านออก

“ของขวัญต้อนรับการมาเยือนฝรั่งเศสของนินจาอาโตอิ อีโตจัน” Ditaพูดเสียงหวาน โดยภาพตรงหน้าเป็นเคียวโกะถูกขึงพร้อมกับถูกรัฐมนตรคนสนิทของDitaข่มขืนอย่างรุนแรง อีโตจันมองภาพที่เพื่อนรักถูกกระทำทารุณด้วยดวงตาเบิกโพลงแต่ไม่่สามารถจะทำอะไรได้ “อีนี่มันเป็นบ้าตั้งแต่ฉันพามันมาที่นี่แล้ว ตอนแรกก็กะจะฆ่าทิ้งซะแต่ที่ไหนได้ลูกค้าที่นี่ดันชอบมีเซ็กส์วิปริตกับคนบ้า” มาดามDitaหัวเราะก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องเมื่อขวดปากฉลามที่เคียวะโกะเขวี้ยงมาเฉี่ยวใบหน้าของเธอจนเลือดอาบ มาดามDitaลงไปกรีดร้องดิ้นพราดๆกับพื้น “หน้าของฉัน ใบหน้าสวยๆของฉัน” ในขณะที่เคียวโกะผลักศพของรัฐมนตรีที่ถูกเธอฆ่าตายคาที่แล้วเดินโซเซตรงไปที่อีโตจันพลางน้ำตาอาบหน้า “เพื่อน…เพื่อนจ๋า” เคียวโกะเดินไปหาอีโตจันก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาปาดไปทางซ้ายทางขวาอย่างคลุ้มคลั่งใส่กลุ่มชายที่ยืนล้อมเธออยู่ “ไป ไป๊ ฉันจะไปหาเพื่อน ฉันจะไปช่วยเพื่อน” ก่อนที่เสียงหวดของแส้จะดังขึ้น มาดามDitaฟาดแส้ไปทางเคียวโกะจนล้มลง “อีเวรตะไล อีกาลี อีเหล่าเหี้ยมึงจะเล่นกับกูเหรอ” Ditaฟาดแส้ใส่เคียวโกะไม่ยั้ง “ฮโยรินจับมันมัดไว้กับเก้าอี้” Ditaแผดเสียง ฮโยรินจิกหัวเคียวโกะลากไปมัดไว้กับเก้าอี้ไม้แต่แรงของเคียวโกะเยอะมากจนถีบฮโยรินกระเด็น “เอาฆ้อนทุบมันสิอีโง่” Ditaวิ่งเอาฆ้อนไปทุบใส่เคียวโกะอย่างจังตรงศรีษะจนสลบไป อีโตจันพยายามจะขยับแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้แม้แต่จะขยับนิ้ว “เอามันไปไว้ที่เตาเผาขยะแล้วส่งภาพขึ้นมาให้ฉัน” Ditaกรีดเสียงพลางกอดซาโตชิที่กำลังซับเลือดให้เธอ “ถ้าแม่มีแผลเป็นหนูจะรักแม่มั้ย?” Ditaถามลูกชาย “ลูกรักแม่เสมอครับ” ซาโตชิตอบเสียงเยือกเย็น ก่อนที่ภาพในจอมอนิเตอร์จะฉายขึ้นเป็นภาพที่เคียวโกะถูกราดน้ำมันจนชุ่มในเตาเผาขยะ “ดูให้ดีนะอีโตจัน” มาดามDitaหยิบโทรศัพท์ไอโฟนขึ้นมา “แม่ครับยังไงเคียวโกะก็เรียนห้องเดียวกับลูก ลูกขอ…” แต่Ditaตบซาโตชิลงไปกองกับพื้น “แก๊!!!! แกเห็นมันดีกว่าฉันที่เป็นแม่แท้ๆของแกงั้นเหรอ” เธอกรีดเสียงอย่างคลุ้มคลั่งพลางทุบตีไปที่ลูกชายก่อนที่เธอจะได้สติคว้าซาโตชิมากอด “ลูก!!! ลูกของฉันๆ ฉันต้องรักลูกฉันสิ ซาโตชิใครทำหนูแบบนี้” Ditaวิ่งเอาหัวตัวเองไปโขกกับกำแพงจนเลือดอาบก่อนที่เธอจะแผดเสียงหัวเราะออกมาเสียงดัง “อีโตจันดูนี่ให้ดีฉันให้แกเป็นของขวัญ” Ditaกดโทรศัพท์ไอโฟนปรากฏไฟลุกโชนท่วมร่างสิ้นสติของเคียวโกะก่อนที่อีโตจันจะกรีดร้องออกมาสุดเสียงแล้วหมดสติไป

ราชินีพัดเหล็กคาโอริอ่านใน Line ที่ฮโยรินส่งมาให้ “เอาล่ะ นังDitaฉันใช้แกเดินเกมส์ระหว่างฉันกับจันทรามา16ปีถึงเวลาที่แกจะออกจากหมากกระดานนี้ไปได้แล้ว” นางมารเดินเข้าไปที่บ้านของจันทราซึ่งมิซาเอะ เอียนจือและหลี่ชิงกำลังนั่งปลอบจันทราอยู่ “อีโตจันหายไป3วันแล้วฉันตามหาทุกทีแล้วแต่ก็ไม่เจอ” จันทราน้ำตาอาบหน้า “อีโตจันถูกจับไปแล้วตอนนี้อยู่ที่ฝรั่งเศสฉันส่งแผนที่และรูปไปในLineเธอแล้ว” นางมารเดินเข้ามาท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ดอนนี่ที่ไม่เคยกลัวแขกแปลกหน้ายังถึงกับต้องหมอบตัวลงด้วยความหวาดกลัวจากรัศมีของเธอ “แก!!!” หลี่ชิงวิ่งเข้าใส่แต่นางมารเพียงปัดพัดใส่เธอร่างของเธอก็ลอยละลิ่วลงไปนอนที่พื้นด้านข้าง “ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับพวกปลายแถวหรอกนะ” แต่มิซาเอะลุกขึ้นเผชิญหน้ากับคาโอริ “เราจะเชื่อคุณได้ยังไงเมื่อคุณก็จ้องจะเอาชีวิตของอีโตจัน” นางมารหันไปมองหน้ามิซาเอะ “ฉันเป็นจอมยุทธ์ไม่ใช่มาเฟีย ถึงใครๆจะเรียกฉันว่านางมารแต่เชื่อเถอะอาร์เซน ลูแปงเตือนเหยื่อก่อนขโมยฉันท์ใดฉันก็มาเตือนเหยื่อของฉันฉันท์นั้นทุกเมื่อ ถามจันทราสิเคยทำงานกับฉันตั้งหลายปี” เอียนจือลุกขึ้นมาพลางมองนางมารด้วยสีหน้าขมึงถึง “แต่ท่านจะมาบอกพวกข้าเพื่ออะไร ในเมื่อท่านก็อยากจะให้อีโตจันตายตั้งแต่แรกเกิด” เป็นครั้งแรกที่คาโอริมองลึกเข้าไปในดวงตาเอียนจือ “ลูกข้า!!! น้องสาวของเจ้าและจันทราข้าจะเป็นคนฆ่าเอง พวกที่ข้าตกแต่งหัวโขนให้แล้วเล่นเกินบทอย่างDitaข้าก็ไม่ปล่อยมันไว้หรอก” นางมารยิ้มเยาะ “เป็นแผนท่านที่จะให้พวกเราไปชนกับDitaใช่มั้ย แท้จริงแล้วท่านนั่นแหละที่จับอีโตจันไป” เอียนจือชักกระบี่แต่นางมารเปิดคลิปในGalaxy Note 2 ให้ดูเป็นคลิปที่เคียวโกะถูกเผาทั้งเป็นและคลิปที่อีโตจันถูกตรึงอยู่ในชุดไซบอร์กในสภาพอิดโรย “ข้าจะไม่ปราณีมากไปกว่านี้อีกแล้วเอียนจือ ดอกทองข้าไม่เคยประสงค์จะฆ่าเจ้าอย่าได้กล้าชักกระบี่ใส่ข้าอีกไม่งั้นข้าจะเริ่มที่อีแก่ที่หอนางโลมเพื่อเล่นกับเจ้าเอง” นางมารพูดอย่างมีอำนาจจนเอียนจือถึงกับปล่อยกระบี่ในมือทิ้งเพราะต้านทานรังสีอำมหิตของนางมารไม่ไหว ในขณะที่มิซาเอะนั่งทรุดตัวร้องไห้เมื่อเห็นภาพเคียวโกะที่ถูกเผา “ข้าจะไปฝรั่งเศสและหวังว่าพวกเจ้าจะตามข้าทันเพราะไม่เช่นนั้นอีโตจันจะอยู่กับข้าสองต่อสองและเกมส์จะจบลงเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้” นางมารเดินออกจากบ้านไป

(โปรดติดตามตอนต่อไป)


ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว
ตอบโดยอ้างข้อความ
ตอบ  


ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว
แสดงเฉพาะข้อความที่ตอบในระยะเวลา:
ตอบ หน้า 1 จาก 1
คุณไม่สามารถสร้างหัวข้อใหม่
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
คุณไม่สามารถแก้ไขข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลบข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลงคะแนน
  


copyright : forwardmag.com - contact : forwardmag@yahoo.com, forwardmag@gmail.com