Main :: อ่าน - เจน3คือทำไมมาไวไปไวหมดเลย

เอาดีๆนอกจากอีหัวนม ที่เหลือขิตหมดทุกตัว

อีพวกนี้เดิมเดกันจริงๆจังๆคือ2015 แต่ล้มหายตายจากกันไป จนเหลือจริงๆแค่3วง คืออีเบ็ด อีง่อย และอีหัวนม ในขณะที่วงท็อป5 อย่างอีหมาๆหมูกับอีลูกหมาหีดำ คือตายโหงตายห่าอยู่ไหนก็ไม่รู้ อ้อ ดันทุรังปล่อยอียูนิตวีวิตถารอยู่ ให้เด็กมันเอาตีนลูบหน้าเล่น

ส่วนอีพวกตัวสอดแทรก อย่างอีตกใจ ตอนนี้ก็อยู่หลุมไหนแล้วก็ไม่รู้ ที่เหลือคือหาย แบบหายจริงๆ

เจน2 ว่าดีว่าชั่ว ตอนจะครบรอบ10ปี อีวอนเด้อแตดก็ทุบหีอีเด็กหีดำได้ หรือปีล่าสุด อีแก่มนุษย์ดัดแปลง อีคาร่าน ก็พึ่งคัมไป แถมทำชาร์ตได้ดีอีก ในหมู่ท็อป3ท็อป5เอง อีซิสแตดเพลงท้ายๆก่อนวงแตด ก็ไม่ได้ฉิบหายแบบอีง่อย หรือเจน2.5 อีเอพิ้งเองก็ขึ้นที่1เมล่อนได้ ตอนเจน3เฟื่องฟู หรืออีกะหรี่เดย์ก็มีอีฮเยริวิ่งรอกหาค่าต้านเอดส์

ไม่ต้องพูดถึงงานเดี่ยวที่รับกันฉ่ำๆ ทั้งอีลี่ อีวอก อีเบ อียุน พวกนี้เจน3 นอกจากอีเหงือก ที่เหลือมีใครสู้ได้ก่อน

ในขณะที่เจน3 อีง่อยคือเน่าแล้วเน่าอีก คัมมาแต่ละที เหมือนคัมมาขายขำกะเทยเล่นๆ อีเบ็ดดีกว่าอีง่อยหน่อย แต่สภาพคือไม่ต่างกัน เพราะสุดท้ายก็ลงหลุมใกล้ๆกันอยู่ดี มีอีหัวนมที่เป็นหน้าเป็นตาของรุ่นอยู่วงเดียว ที่สู้กับกะหรี่เจน4ได้บ้าง

_________________

ความยาวของเจนเกี่ยวม่ะ สมัยเจนสองคือนี่มีความรู้สึกว่ามันยิงยาวมากกกก แบบมากๆๆๆจริงๆ ตั้งแต่ 2006 เลยม่ะ (ไม่แน่ใจ) แล้วมาพีคปี 2009 ซึ่งเป็นยุคทองของ K-POP ใครเดบิ้วตอนนั้น ขี้หมูขี้หมา คืออย่างน้อยก็มีคนรู้จัก ต่อให้เพลงดีบ้างแป้กบ้าง แม้แต่อย่างอี Dal Shabet อี Rania ก็ยังมีคนได้ยินชื่อบ้าง

ด้วยความที่มันพีคมากๆ คนสนใจมาก ฐานติ่งขยายแบบรวดเร็ว วาไรตี้ระเบิดระเบ้อ แต่ละวงเลยมีชื่อเสียงกันหมดเลย ส่วน longevity คือ แล้วแต่บุญแต่กรรมว่าใครจะต่อยอดได้นานแค่ไหน แต่ก็แบบ good start อ่ะ จุดเริ่มที่ดี ทำให้แต่ละวงดังนาน มีฐานแฟน สามารถดาหน้าออกเพลงได้เรื่อยๆจนกว่าติ่งจะล้มละลาย หรือแก่จนต้องเจียดเงินไปเลี้ยงลุกแทน จนส่งผลให้เปลี่ยนเจนอย่างชัดเจนในสมัยที่อีง่อยเดบิ้วปี 2015 ซึ่งก็นานใช่เล่นเลยนะ เกือบ 10 ปีแน่ะ

ละตอนอีเจนสองดังกับเจนสามดัง คือ ปัจจัยต่างกันเยอะมาก อีเจน 3 เป็นช่วงเปลี่ยนถ่าย จาก offline ไปเป็นดิจิตัลสตรีมมิ่งทั้งหมด เพราะงั้นเพลงคือต้องพร้อมขายขาจร งานต้องเร็ว แมส และเจ๋ง แถมยังต้องขยายฐานเพลง นอกจากแดกหมาและเอเชี่ยนSEA ไปยังตลาดไอ้หรั่ง หรือตลาดเจ้กด้วย อีพวกหน้าโง่ที่ปรับตัวไม่ทันก็ต้องเจอผลกระทบตรงนี้ไป

อีกอย่างคือการวางโพซิชั่นไอดอล และหีแตดหมอยอะไรหลายๆอย่าง สมัยเจน 2 กะหรี่แต่ละตัวคือเห่ขายหีออกวาไรตี้กันรัวๆ เพอโซนัลลิตี้ของทุกคนคือเป็นที่จดจำ กะเทยลองหลับตานึกถึงกะหรี่เจนสองสิ แต่ละตัวคือชัดเจนมาก จะอีลิซซี่สันดานดอกทอง อีกระดาษขาว อีนาร์ช่าทะลึ่ง อีวอกสาวรั่วๆตลก (ตอนนั้นยังไม่บ้า) อีแอมเบอเป็นทอม อีแอ๋วเฟียซกี อีมินบ้าๆบอๆ แม้แต่พวกที่ดังจากข่าวคาวหรือนิสัยจัญไรๆ ก็ถือว่าประสบความสำเร็จในการสร้างภาพจำ

แต่อีเจน 3 คืออะไร มาเป็นบล็อกเลยค่ะแม่ หน้าแป้นเดียวกัน ปาเจ่อๆแดงๆ ผมม้าซีทรู มาปุ้ปเต้นแร้งเต้นกา เพลงก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ขายในบ้านก็ไม่สุด ขายนอกบ้านก็ไม่ได้ คือแต่ละตัวไม่ iconic เลย วงนึงมีแค่สองสามคนที่พอจะนึกภาพออก อ่ะ อีเบ้ดก็ยังดี เคยมีอีไอรีนดังเรื่องหน้าห้อยๆอยู่พักนึง อีหมาหมาดังเรื่องความจัญไรอีเหลือก แต่อีง่อยมีอะไร เอาจริง ? ถามในฐานะคนเป็นแฟนเพลงขาจร อีพวกนี้มีอะไร นอกจากสวย ไหนลองพูดใครร้องดีร้องได้พร้อมบินเดี่ยว หรือเต้นสะเด้ดสะเด่าได้ถึงขนาดอีบัว ก็ไม่มี มีโมะจะเต้นได้ดีขนาดไหนเสียงจัญไรแบบนั้น แดกหมาจะฟังหรอถามจริง คนสตรีมเพลงนะไม่ใช่เสียงรองเท้านันยางอีนี่ถูเวที นี่แหละ เหตุผลที่ทำให้อีง่อยตุ้บตั้งแต่ปีที่ 3-4 เพลงธรรมดา เมมเบอร์ไม่มีคุณภาพ คืออีพวกเจนสองก็ไม่ได้ talented อะไรนะ แต่อย่างน้อยวงมันต้องมีอะไรขายในฐานะเมมเบ้อบ้าง

ซึ่งพอพิจารณาจุดนี้แล้ว อีหัวนมคือตอบโจทย์สุด พวกนางจับตลาดนอกได้ไว ละทำสำเร็จเป็นช่วงไอ้กันซื้อเกาหลีพอดี แล้วเมมเบอรื์แต่ละตัว ดีร้ายยังไง ใครจะเถียงว่าอีพวกนี้มีความเป็น icon ทุกคน ไม่ว่าจะในแง่ดีหรือไม่ดี (มองอีจีซู) ชื่อเดี่ยวแต่ละคน บอกเลย ชนอีเบ้ดอีง่อยได้ ไม่กลัว

ว้ายเริ่มออกทะเล กลับมาๆ คืออีเจน 3 มันยืนได้ไม่นานเท่าเจน 2 คิดว่า เพราะ

1. ตลาดกว้างขึ้น audience มากขึ้น วงส่วนใหญ่ปรับตัวไม่ทัน ก็ทำให้กระแสนิยมหมดเร็ว พอหมดกระแสเร็ว ชื่อวงเน่าแล้ว ค่ายก็ต้องรีบเข็นกะหรี่เซ็ทใหม่ออกมาขาย

2. มาตรฐานการเกณฑ์คนมาเดบิ้วต่ำลง ต่อยอดอะไรกันไม่ได้เลย

3.ภาพลักษณ์ไอดอล strict ขึ้นมาก เหมือนเป็นแค่ตุ๊กตา ไม่มี personality แล้ว

4. การเปลี่ยนค่านิยมการ stand ของติ่ง ที่เน้นงานเดี่ยวมากกว่างานวง สมัยเจนสอง ชอบวงไหน คือมึงต้องชอบทั้งวง แต่พอเจนสามมันเปลี่ยน แสตดเดี่ยว ชอบอีเหงือก ก็เกลียดอีเขได้ เก็ทมะ เพลงไหนเมนไม่เด่น พร้อมเททันที วงเล็กๆที่ให้คนสองสามคนเป็นตัวแบกเลยมักจะไปไม่รอด

5. เพลง มันมาในช่วงที่ kpop เลย prime time ไปแล้ว มันก็เลยเป็นแค่ just another song ไม่ใช่ ground-breaker แบบตอนแรกๆ

พอเป็นแบบนี้ ค่ายก็ต้องรีบผลิตของใหม่มาตีตลาด ซึ่งเจน 4 ก็ขยับไปอีกขั้นจากเจนสาม คือเจนนี้เน้นทำตลาดอินเตอ อย่างเดียว ใครหวังจะนอนอ้าหีขายแดกหมาคือไปขี้ค่ะ ไม่นานก็ตาย แล้วยิ่ง talent แต่ละตัว เหมือนพวกตัวกลางๆ (ค่อนไปทางปลาย)เจนสองทั้งงั้น จะเอาเหี้ยอะไรมาขาย ก็เน้นเพลงง่าย มาไว ไปไว ออกรัวๆ เป็น fast-music ที่สุดท้ายก็ไม่ได้ให้อะไรกับวงการเพลงเลย แต่อีเจนสี่ฉลาดกว่าเจนสาม คือเน้น member reputation มากกว่าเจนสาม แต่ละตัวต้องแบรนแอม ต้องพร้อมออกเดี่ยว (ในแง่ออกอีเว้นนะ ไม่ใช่ออกเพลง เพราะสภาพแต่ละตัวคือ 555)

อีกไม่นานก็น่าจะจบละเจนสี่ เพราะตอนนี้อีนิ่วคือวงที่ฉลาดที่สุด ขายอินเตอร์ได้ = all kill แต่จะยืนได้อีกนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่สิ่งนึงที่อีพวกนี้จะต่างจากอีหัวนม คือวันที่อีหัวนมหายไป เพลงบูมบาย่า ตุ๊ดตุีดตู่ how u like like that จะถุกเอาเข้า hall of fame ในขณะที่ hybe boy หรือ ditto ของอีนิ่ว จะเป็นแค่เพลงฟาสแฟชั่นที่เคยดังมาก แต่พอเวลาผ่านไป คนก้ไม่ได้ตระหนักถึงคุณค่าอะไรของมันอีก

ปล. อีง่อยก็ยังโชคดีมี Cheer up กับอี TT ที่มาในช่วงที่แดกหมากำลังโหยหากะหรี่แห่งชาติรุ่นต่อไปพอดี ถือว่าเป็นอีก 1 ตำนานเพลง KPOP แต่ก็ความอีง่อยอ่ะนะคะ ถ้าเป็นอี9กะหรี่วิลิโคน คาร่าน ก็คงมีคนยกย่องเชิดชูอย่างไม่มีช้อกังขา แต่พอเป็นอีง่อยที่ขยันสร้างเรื่องจัญไรให้คนรู้ว่า untalented คนก็พุดได้แค่ว่า เพลงดัง (แต่ไม่ดี)

อีดอกดึกละกะเทยพิมพ์วกไปวนมา ฝากกาเทยอ่านละเรียบเรียงเองนะคร๊