เวลาทำงาน เก้าโมงเช้า ถึงสามทุ่ม เบรคตอนสิบเอ็ดโมง ถึงบ่ายโมง
แบบว่า สุดๆอ่ะ หาจ๊อบสองไม่ได้เลย เพราะงานที่นี่ กินเวลาทั้งวัน แต่ได้ ชม น้อย
กะว่าจะทำร้านอาหารข้างๆซะหน่อย ไม่ได้อีก
พูดถึงตอนเบรคหรือช่วงออฟ เราก็จะชอบไปเดินเที่ยวบริเวณเมือง ที่มีอยู่แคบๆนี้
ปาร์คที่นี่สวยงาม และมีเยอะมาก ประมาณว่า มรึงเลี้ยวไปไหนก็เจอปาร์คแล้ว
ก็ดีนะคะ เมืองร่มรื่นสวยงามมาก
ตอนแรกมาอยู่ หาซุปเปอร์มาร์เกตไม่เจอ เลยให้แม่บ้านโรงแรม
มาร์การิต้าอ่ะค่ะพาไป แต่เค้าพาไปที่ grocery outlet ซึ่งเป็นประมาณว่า ที่ๆเสื่อมโทรมหน่อยๆ
มีแต่แมกซิกันเต็มไปหมด น่ากลัวมากๆค่ะ ของก็จะเยินๆหน่อย ใครเจออย่าเข้าเชียวนะคะ
ไปตอนนั้นโดนตามด้วยค่ะ ผู้ชายเสื้อดำตัวใหญ่ๆ ใส่แว่นกันแดด ตาม
ตอนแรกไม่รู้ตัวหรอก แต่มาร์การิต้าบอก พอหันไปดู เออ ใช่จิงๆ
น่ากลัวสุดๆ แล้วหลังจากนั้นเพิ่งมาค้นพบว่า มีซุปเปอร์มาร์เก็ตดีๆอยู่ใกล้ๆโรงแรมนี่เอง
หลังโรงแรมนิดเดียว เส้นผมบังภูเขาแท้ๆเลยตู ไม่ไปอีกเลยค่ะ grocery outlet
กลับมาเดินผ่านร้านอาหารไทยข้างๆ ยังโดนพนักงานแมกซิกันในร้านหลีอีกนะคะ
เนี่ยแหละค่ะ ยืนยันว่าคนเอเชียฮอต จริงๆ
เออๆ สำหรับคนที่จะเอาข้าวมานะคะ ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง มีข้าวขายตรึม ข้าวสารอ่ะนะคะ
แล้วถ้าอยู่เมืองที่มีคนไทย ลาว เวียดนามเยอะๆ ไม่ต้องกลัวค่ะ ของไทยขายตรึม
สากกระเบือยันเรือรบหลวงจักรี จริงๆ ขนาดละครดาวพระศุกร์กะสายโลหิตยังมีขายเลยค่ะ
หาไม่ได้ในไทยเลยนะคะ สุดยอดมากๆ
มาอยู่ตอนแรกๆ ไม่อยากกินอะไรเลยค่ะ เลยซื้อแต่เลย์กะชอคโกแลตมากินในห้อง
เห็นอาหารเค้าแล้วไม่อยากกินไงไม่รู้ วันๆซัดแต่มาม่ากะน้ำพริก ไม่ก็โจ๊ก
เลย์ ชอคโกแลต อยู่ยังเงี้ย น้ำนักลดลงเยอะมากเลย ในตอนแรกนะ
ย้ำ ในตอนแรก เท่านั้น หึหึ
แล้วทีนี้ค่ะ เกิดเรื่อง ทำงานยังไม่ทันจะเท่าไหร่ เข้าวันที่สี่
ยัยเพื่อนของดิชั้น ดันปวดท้อง
ตอนแรกก็เข้าใจนะคะ ว่าปวด แต่ร้องโอดโอยซะเว่อร์อ่ะ
โอเค มันอาจจะเจ็บจริงๆก็ได้ แต่ว่า แต่ละคำที่หล่อนพ่นออกมาตอนปวดท้องนี่สิคะ
"ไม่ จะกลับบ้านนน จะกลับไปรักษาที่ไทยยย ไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้ จะกลับบบ
กี่แสนก็จะจ่ายยย โอยยย ไม่น่ามาเลยยย คิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่
เกิดมาไม่เคยลำบากขนาดดนี้เลยยยย โอยยยยย อยู่ไปก็ไม่มีความสุขขข
เน็ตอยู่คนเดียวเถอะนะ แคร์ไม่ทนแล้วววว โอยยยยยยย"
วนเวียนอยู่อย่างนี้
ตอนแรกก็สงสารนะคะ หลังๆ เริ่มเสียกำลังใจที่อยู่ต่อไป เข้าใจมั้ยคะ เพิ่งมาได้ห้าวัน
ถ้าอีนี่กลับ คิดในใจ อ้าว แล้วกรูล่ะ
ก็บอกจะพามันไปหาหมอนะคะ แต่มันไม่ไป ปวดท้อง ยังเล่นเอ็มค่ะ สุดยอดจริงๆ
แล้วหล่อนก็ไม่ไปทำงาน ชั้นไปทำงานมา กลับมาห้อง นังนี่ก็ยังปกติดี
ยังคุยกะกิ๊กหร่อนทั้งหลายแหล่
พอตกดึก ปุ๊บ ก็ถูกปลุกด้วยเสียงร้องอย่างทรมาน
ตกใจสิคะ ตายแร๊ววว ก็อีนี่ดันร้องยังกะจะคลอดลูก เข้าใจค่ะ ว่าเจ็บ แต่จะร้องอะไรนักหนาไม่รู้
แบบว่า ไม่หยุดเลยอ่ะ ร้องโอยยยยย ติดต่อกันไม่หยุดเลย ปวดประสาทมากๆ
จะเรียกเจ้าของโรงแรม ก็ไม่ให้เรียก ดิชั้นก็ทนสักพัก หล่อนก็ร้องดังขึ้น ชั้นเลย
ไม่ไหวแล้ว ทนเสียงหล่อนไม่ไหว ไปหาอาเท่อทันที
แล้วเราก็ไปโรงบาลกันตอนตีสี่
พยาบาลที่นี่กวนตีนมากค่ะ เคยเห็นมั้ยคะ พวกพนักงานกวนตีนๆในหนังฝรั่ง
เนี่ยแหละ เหมือนเปี๋ยบเลย ก็คนเจ็บนะคะ ยังจะให้ต่อคิวรอ
แล้วยังไม่พอ ซักประวัติ ตรวจพาสปอร์ต ทำบัตร เป็นชั่วโมง
นังเพื่อนดิชั้นถึงกับลงไปดิ้นพราดๆบนพื้นโรงบาล จริงๆนะคะ เว่อร์มากๆ
คนเราดิ้นขนาดไหน มันก็ยังต้องดิ้นอยู่ในรถเข็น นังนี่ลงมาเลยค่ะ สุดยอดมากๆ
ดิชั้นล่ะ อายคน แต่ก็ไม่มีใครช่วยนะคะ แปลกมาก ทุกคนดูยืนเฉยๆ
ดิชั้นก็เลยช่วยพยุงขึ้นมา แต่หล่อนก็ยังอุตส่าห์ดิ้นค่ะ กลับไปนอนบนพื้นใหม่
ตายแร๊ววว ดิชั้นจะเป็นลมเอามากๆ เหนื่อยค่ะ เหนื่อย
แล้วกว่าจะคุยกะหมอกะพยาบาลรู้เรื่องนะคะ ศัพท์ทางการแพทย์ดิชั้นก็ไม่รู้ซะด้วยสิ
อย่าง ลำไส้ ส่วนไหน กระเพาะ เครื่องใน ชั้นพูดไม่ถูกค่ะ นังเพื่อนดิชั้นมันก็พูดไม่ได้
แล้วตอบเยสโนมั่วไปหมด ตายๆๆๆเลย ดิชั้นต้องมาแก้ให้เป็นพัลวัน
เช่น ถามว่า r u pregnant? เสือกตอบเยส
ตาย แล้วหมอจะคิดว่าเจ็บเพราะลูกดิ้นรึป่าวก้ไม่รุ
ตรวจมาตั้งนาน สรุปว่า เป็นนิ่วค่ะ แล้วนิ่วมันกะลังลงมาทางท่อไต ก็เลยเจ็บ
แต่หมอแอบกะซิบนะคะ ว่าไม่มีใครเจ็บจนลงไปนอนดิ้นกะพื้นแบบนี้ หุหุ
หมอแอบกัดนะคะ
ตกลงว่าเพื่อนดิชั้นนอนโรงบาล กลับตอนบ่าย
อ้อ แล้วอีประกันเด็กเวิร์คนี่ ใช้ไม่ได้นะคะ มันไม่ยอมจ่าย ไม่รู้เพราะเหตุใด
แต่พวกชั้นก็ไม่ยอมจ่ายเหมือนกันค่ะ จะทำไมคะ เข้าโรงบาลสองที ทีละสองร้อยห้าสิบดอล
ห้าร้อยนะคะ ไม่มีตังค์ค่ะ มึงจะเอากะกูยังไงก็ไม่มีให้ค่ะ เป็นอันว่า โรงบาล แพ้ 555+
อ้อ แล้วตอนที่อาเท่อไปส่งนะคะ มันไม่ใช่จะรอค่ะ จะกลับไปนอนลูกเดียว
คิดในใจ นี่ชีวิตคนนะเนี่ย อีนี่ ก็เลยให้มันกลับไปค่ะ กลับเลย ดิชั้นรอเพื่อนเติมน้ำเกลือ
แล้วต้องกลับแท็กซี่ด้วยกัน แถมตอนที่เจ็บรอบสอง ก็ต้องไปเองอีก แท็กซี่ค่ะ ตอนเที่ยงคืน
คิดดุ ต้องดูแลตัวเองทุกอย่างจริงๆนะ
แล้วหลังจากไปโรงบาลวันนั้น ก็ต้องไปซื้อยาที่ร้านขายยา
โรงบาลที่นี่ไม่ให้ยานะคะ เค้าจะมีใบสั่ง ให้ไปซื้อเอง ตายแล้ว ใจร้ายจริงๆ
ถ้าคนไข้เจ็บจนเดินไม่ได้ จะทำไงเนี่ย แพงก็แพงนะ
แล้วทีนี้ คุณป้ามารีสุดโหด ก็เป็นคนพาไปซื้อยา
แล้วชีก็แอบกระซิบกะชั้นว่า
เน็ตตี้ ... ถ้าแคร์กลับไทยแล้วคุณทำงานคนเดียวได้ไหม
นั่น
ชั้นก็ตอบไปว่า ได้ค่ะ
แต่มารีก็บอกว่า ถ้าแคร์หาย ก็ไม่ต้องกลับไทยหรอก
แต่ก็มีเหตุอีก
ก็นังนี่มันไมยอมไปทำงานน่ะสิคะ
ก็รู้ค่ะ ว่าเจ็บ ใช่ สองสามวันแรกยังพอว่า นี่ไม่ไปเป็นสัปดาห์ พอจะทำงานได้แล้ว ดันขี้เกียจ
โกหกว่า ยังเจ็บอยู่
อาเท่อเลยบอกกับชั้นว่า อาการเพื่อนคุณชักแย่นะ คุณหยุดซะ ดูแลเพื่อนคุณเถอะ
พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงาน
นั่น.....เริ่มแล้ว
ติดตามชมครั้งหน้า ตอนที่ห้านะค๊า..
_________________
