TVXQ : Mirotic : Dance-Pop/R&B/8Electronic/Hip-Hop (84%)
ก่อนหน้านี้เขียนถึง 2PM ไปพร้อมกับลั่นวาจาไว้ว่าจะไม่เขียนวิจารณ์งานของศิลปินเกาหลีท่านใดอีกเพราะว่า "กลัวจะติดใจ!!!" ที่ไหนได้มันสายไปเสียแล้วล่ะเจ้าค่ะพี่น้องเอ๋ย...สัจจะเป็นสิ่งที่หากับแนสทิน่ามาไม่ได้ตั้งแต่ไหนแต่ไรเชื่อว่าเพื่อนๆที่เล่นบอร์ดมานานคงจะทราบกิตติศัพท์ดี ว่าแล้วก็อย่ากระนั้นเลยค่ะมายสเปซครั้งที่75นี้ขอจำแลงกายเป็นแคสสิโอเปียสาวสวยชั่วคราวกับรีวิวสั้นๆของ "TVXQ" หรือ "ดงบันชิงกิ" ที่สาวกเคพ็อพบ้านเราคลั่งไคล้กันดีนั่นแหละ โดยอัลบั้มที่เลือกมาเขียนคือ Mirotic ซึ่งส่วนตัวดีใจที่เลือกไม่ผิดจริงๆเพราะเป็นงานเพลงเกาหลีที่เรียกได้เต็มปากเต็มคำว่า "ดนตรีระดับก้าวหน้า" โดยแท้เหนือสิ่งอื่นใดอัลบั้มนี้คือหนึ่งในความสุขของดิฉันยามที่ติดแหง็กอยู่ในคอนโดกับระดับน้ำท่วมความสูงกว่า2เมตร....ถ้าไม่ได้งานของพวกคุณมาฟังคลอเคลียเป็นเพื่อนดิฉันคงบ้าไปแล้ว ต้องขอบคุณดงบังจริงๆ
จะว่าไปรีวิวอัลบั้มของดงบังชิงกินี่เคยถูกรีเคสต์มาก่อนหน้านี้แล้วนะคะโดยคุณน้อง Popparazzi ที่เคยโฆษณาไว้ว่าวงนี้ทำเพลงดีมีชั้นเชิงมากมายอย่างนั้นอย่างนี้...ซึ่งตอนนั้นดิฉันไม่เชื่อและก็ไม่เคยสนใจจะฟังเพลงเกาหลีเลยแม้แต่นิดเดียวก็เลยปฏิเสธไป...
...พอมาเจอกับตัวเองจังๆเท่านั้นแหละค่ะถึงขั้นช็อกด้วยความที่อัลบั้มนี้เป็นอะไรที่โตและเข้มขึ้นกว่างานของดงบันชิงกิในอุดมคติรวมถึงที่เคยฟังมาผ่านๆชนิดค่อนข้างไกลลิบ - - ไม่เคยฟังอัลบั้มของพวกเขาก็จริงแต่เพลงก่อนหน้านี้ที่เป็นซิงเกิ้ลก็ต้องมีผ่านหูบ้างล่ะนะคะวงดังขนาดนี้ - - ภาพรวมอาจจะนิ่งขึ้นกว่าดงบันชิงกิในช่วงแรกๆนะคะจากยุคที่เปิดตัวใน Tri-angle อ้างอิงข้อมูลจาก Wikipedia ว่าเป็นงานเคพ็อพผสานร็อคและอาร์แอนด์บีใน Mirotic นี้พวกเขาก้าวมาเล่นกับอะไรที่หลากหลายมากขึ้นด้วยภาคดนตรีที่ข้ามขั้นเข้ามายืนในระดับที่เป็น "พ็อพ" แบบสากลมากขึ้นคือไม่จำกัดอยู่แต่ในขอบเขตุของ Korean Pop หรือเป็นศิลปินทีนพ็อพแบบเดิมโดยเนื้องานไต่ระดับก้าวไปแตะความเป็นเออร์บันที่เข้มข้นขึ้นด้วยภาคของอาร์แอนด์บีหลายรีดับตั้งบแต่บีทของสตรีทอาร์แอนด์บีแบบบอยแบนด์ ฮิพฮอพยันพวกบัลลาดแอบบโซลฟูลโชว์การประสานเสียงนวลเนียนและพลังเสียงชวนขนลุกทีเดียวนอกจากนี้ในส่วนของงานอัพเทมโปยังแฝงด้วยรสชาติของโอลด์สคูลแบบฟั้งค์กี้ย์ดิสโก้ที่พวกศิลปินผิวสีฝากมะกันชอบทำกันเกลื่อนในยุคนี้ตบด้วยอิเล็คโทรนิคและอดัลท์คอนเทมโพลารีย์ในงานบัลลาดและมิดเทมโพต่างๆเป็นอันเสร็จพิธี
ขอแซมเพิ่ลเพลงที่ชอบสักหน่อยเริ่ดสุดต้องยกให้ไทเทิ่ลแทร็คอย่าง Mirotic เป็นงานเคพ็อพที่หลอมเข้ากับเออร์บันได้เท่ห์มากๆด้วยบีทของสตรีทอาร์แอนด์บีเท่ห์ๆที่ปะทะเข้ากับมิติของดนตรีเต้นรำผสานอิเล็คโทรนิคแบบบอยแบนด์ ส่วนตัวฟังแล้วนึกถึงยุครุ่งโรจน์ของ Backstreet Boys กับ N'sync นับว่าดงบังชินกิสามารถนำวัฒนธรรมเหล่านั้นกับมาโลดแล่นได้อย่างมีชั้นเชิงโดยแท้ แทร็คต่อไป Wrong Number นี่เป็นมิดเทมโพอาร์แอนด์บีเพราะๆผสานอารมณ์โซลฟูลนวลเนียนและบทฮิพฮอพชวนโยก สำหรับคอเพลงสากลถ้าคิดไม่ออกก็ขอให้นึกถึงงานที่เจอร์เมน ดูพรีชอบทำให้มารายห์ แครีย์ประมาณนั้นแหละ Picture of You บัลลาดแรกเริ่มของอัลบั้มแม้จะดูสูตรสำเร็จไปนิดแต่ก็เพราะเข้าขั้นดีทีเดียว ฟังแล้วให้คะแนนผ่านเข้ารอบหนึ่งในเพลงที่ดีที่สุดได้โดยง่าย สำหรับ You're My Melody นี่เป็นเพลงที่ฟังแล้วประทับใจตั้งแต่รอบแรกเลยทีเดียวต้องขอชมว่าคนเกาหลีทำเพลงแบบนี้ได้เก่งจริงๆ งานเคพ็อพใสๆบนบีทอาร์แอนด์บีเมโลดี้เพราะๆพร้อมด้วยท่อนคอรัสไพเราะขาดใจเป็นไม้ตายชนิดที่เรามักจะได้ฟังกันในซีรียส์เกาหลีนั่นแหละเพราะมากๆค่ะ Crazy Love กับ Rainbow ก็เป็นสองเพลงเต้นรำสวยหรูบนซาวนด์โอลด์สคูลแบบฟั้งค์กีย์ดิสโก้ในแบบที่พวกคุณหญิงคุณนายฟังแล้วต้องปลื้มไปหลายตลบ ปิดท้ายกับ Flower Lady งานพ็อพอาร์แอนด์บีโดดเด่นด้วยการร้องกึ่งอะแค็พเพลล่าแบบที่บอยทูเม็น เบบีย์เฟซและแฟรงกี้ย์ เจชอบทำนั่นแหละเป็นอีกเพลงที่ต้องบอกว่าเพราะมากๆของอัลบั้มเลยทีเดียว (สำหรับ Forgotten Season กับ Love in the Ice แม้ว่าจะไม่ขอพูดถึงแต่ก็ไม่ควรพลาดนะคะ เป็นเพลงที่ดีเป็นอันดับต้นๆของอัลบั้มเช่นกัน)
ก่อนจากคงจะต้องบอกว่าไม่สงสัยจริงๆว่าทำไมเหล่าแคสสิโอเปียถึงได้ยก5หนุ่มนี้ให้เป็น "เทพเจ้าแห่งวงการดนตรี" ของเกาหลี...แม้ส่วนตัวจะไม่ได้ฟังเพลงเกาหลีอะไรมากนักแต่ Mirotic นี่ขอยกให้เป็นงานดนตรีที่เอาชนะใจของดิฉันได้ชนิดที่ไม่เหลืออะไรให้ครหาโดยแท้
