เริ่มต้นเมื่อประมาณ5-6ปีที่แล้ว ผมมีอาการเจ็บจมูกตอนเช้าเหมือนเพิ่งหายไม่สบายหมาดๆ
เวลาผ่านไปวันที่สองที่สามผมเริ่มมีอาการจาม คันจมูกไม่เลิก แล้วเป็นติดต่อกันจนอาการมากขึ้นๆแทบไม่เป็นอันเรียนอันกินอันนอน แต่โรคนี้จะมีคามรุนแรงมากน้อยในบางเคส บางคนนานๆเป็นครั้งนึง
บางคนเป็นแค่สองถึงสามวันต่อสัปดาห์
แต่ผมเป็นห้าถึงหกวันต่อสัปดาห์ครับ
ผมจึงหันไปทานยาคลอเฟนิรามีนสีเหลืองเม็ดเล็ก ซึ่งมันทำให้ผมง่วงมาก ทำให้สติผมหายไป70%กับการใช้ชีวิตบนโลกต่อวันเลยที่เดียว ผมเครียดมากเลยครับ
ตาผมจะแดงมีน้ำตาไหลคลอตลอด และคันนัยตาคันมากๆทำให้อดขยี้แรงๆไม่ไหว บางทีขยี้จนขนตาหลุดร่วง แทบจะควักลูกตาออกมาเกา ปกติเป็นคนตาลึกอยู่แล้วเลยทำให้โบ๋หนัก เหมือนคนติดยา หน้าเหมือนไม่ได้นอน แต่ก็ดูเซ็กซี่ไปอีกแบบ
ส่วนจมูกก็คันมากทั้งล้วงทั้งไชขยี้ขยำจนจมูกแดงก่ำ มีน้ำใสๆไหลรินตลอด และจะจามบ่อยในช่วง ณ สถานที่นั้นมีการเปลี่ยนแปลงของอากาศ เช่นเดินผ่านแอร์เย็นๆ หรือการทำงานของเครื่องจักรที่ทำให้สภาวะอากาศไม่หยุดนิ่ง มีลมร้อน ฝุ่นฝุ้ง มีการก่อสร้างอาคาร การทำถนน ฝุ่นปูน หรือกลิ่นที่เป็นสารเคมีทุกอย่าง เช่นน้ำยาย้อมผม น้ำหอม กลิ่นของเสีย ควันรถ ดอกไม้ กลิ่นขยะ ขนหมา ขนแมว จมูกผมเหมือนกลายเป็นตัวดักจับสภาพมลภาวะทางอากาศไปโดยสิ้นเชิง
สภาพผิวแห้ง แพ้ง่าย ครีมทุกสิ่งอย่างที่ผมเคยใช้ได้ดีกลับใช้ไม่เป็นผล แถมมีอาการแพ้เป็นผื่น คัน แดงเป็นเม็ดเล็กๆ การเป็นแต่ละครั้งรักษายากมาก เวลาใส่เสื้อแขนสั้นฝุ่นและเชื้อโรคต่างก็จะจับตามรอบแขนเสื้อและมีการเสียดสีมาก ก็จะเป็นผื่นคันตรงนั้นด้วยเช่นกัน
ในแต่ละเดือนผมจะเป็นไข้หวัดหนึ่งถึงสามครั้ง แต่ละครั้งรักษาตัวสัปดาห์กว่า7-10วัน ผมทรมานมาก เพราะผมต้องนั่งรถออกข้างนอกทำงาน อากาศร้อนๆแดดแรงๆ บางทีฝนก็ตก ร่างกายผมรับไม่ได้อย่างขั้นรุนแรง
จนเพื่อนที่ทำงานด่าผมว่าขี้โรค ตอแหล สร้างกระแส บลาๆ แล้วแต่จะคิดจะหมั่นไส้กันไป
เคยมีเจ้านายเรียกผมไปคุยเรื่องงาน เขาถามผมว่า ถ้าเป็นภูมิแพ้จริงทำไมบางวันเป็นบางวันไม่เป็น ผมก็เลยบอกว่าผมไม่ทราบ ผมไม่ได้แกล้งนะ
(ถ้าไม่เป็นบ้าง ก็ไม่รู้สึกหรอก สาธุ นึกในใจขอให้เป็นกันถ้วนหน้า)
เวลาผ่านไปสักระยะสองปี บางวันผมตื่นมาและจามทุกๆเช้า มีน้ำมูกผสมไอเลือดบางๆ(กรณีนี้นานๆเป็นที) แต่ผมเริ่มมีอาการเจ็บที่โพรงจมูกซ้าย
ผมเริ่มสำรวจที่โพรงจมูกมีตุ่มงอกขึ้นในรูจมูก ผมเครียดและโมโหมาก(ทำไมชีวิตผมถึงต้องแย่ขนาดมีเนื้องอกขึ้นในรูจมูกด้วย) ผมจึงคว้าเข็มกดสิวที่ซื้อในwatsonเจาะเข้าไปที่กลางตุ่งนั้นในรูจมูก แล้วใช้ห่วงกลมๆอีกด้านกดลงไปเหมือนกดสิว
ผลที่ได้คือ มีหนองพร้อมเลือดคั่งออกมา ผมกดจนหมดและเช็ด ผมเห็นมีเส้นสีดำๆอยู่ข้างในแผลผมจึงใช้เหนบดึงออก
สรุปว่ามันเป็นอาการขนคุดครับเพราะว่าผมขยี้จมูกบ่อยมากและจมูกผมไม่เคยแห้งเลยเพราะน้ำมูกไหลตลอดปี จนรูขุมขนอักเสบจนกินเนื้อเป็นเวิ้งนิดหน่อย ดีนะที่ผมใจกล้าเอามันออกเองตอนนั้น ไม่งั้นคงโดนกินทั้งจมูกแน่ๆ
พักหลังๆผมเริ่มลองใช้ยาแทบทุกประเภท สเตียรอยพ่น ยาแบบง่วงไม่ง่วง ทั้งแพงทั้งไม่แพง แต่ยาที่กินและพ่นได้มีอยู่สองตัวคือ คลอเฟเม็ดเหลือง กับนาซอล จนทุกวันนี้กินจนจะเป็นเพื่อนกะมันละรักมันมากถึงมันจะทำให้ผมขาดสติไปครี่งนึงตอนทำงานแต่มันก็ช่วยผมได้เยอะ ทำเคสไป20กว่าสารที่ศิริราชก็แพ้หมด แขนบวมมาก
อย่างบางสารที่ผมแพ้ ถ้าผมสัมผัสด้วยมือหรือร่างกาย มันก็จะขึ้นหูขึ้นตาขึ้นจมูกเช่นกัน น่ากลัวมาก ผมน้อยใจชีวิตมากๆเลยครับ สภาพจิตย่ำแย่ ทำงานไม่ได้ประสิทธิภาพ เรียนไม่รู้เรื่อง สติลดลงมาก หูตาช้า เซื่องซึม ไม่มั่นใจ และอารมณ์ขึ้นๆลงๆ
ผลิตภัณฑ์ทุกอย่างผมต้องเปลี่ยนไปใช้ พวก ไม่มีน้ำหอม เคมีน้อยๆ หรือพวกสมุนไพรทั้งหมดมาตลอด5-6ปี ร่างกายผมเหมือนคนเสื่อมสภาพลงจากก่อนทั้งใบหน้าและร่างกาย จากคนผมเยอะกลายเป็นผมแห้งกระด้างลีบเล็กลงเป็นปีๆเพราะต้องใช้แชมพูสมุนไพรที่มีสารบำรุงน้อยนิดสมุนไพรนิดหน่อยตามคุณแม่
จนกระทั่งผมเริ่มเข้าฟิตเนส อาการดีขึ้น20-30%ในบางวัน
ร่างกายผมแข็งแรงขึ้น จากไม่สบายบ่อยๆก็ไม่ค่อยเป็นหวัดมันดีขึ้นตรงนี้แหล่ะ
แต่อาการแพ้ยังคงอยู่ตลอดเวลาที่ผมเข้ายิมมาปีกว่า
และล่าสุดผมเปลี่ยนที่นอนใหม่
พ่อผมรื้อที่นอนซากมะพร้าวยี่สิบกว่าปีไปชำแหล่ะทิ้ง
ผมเห็นแล้ววันนั้นในที่นอนผม ฝุ่นและราเยอะมาก
ผมจึงใช้ที่นอนปิคนิคที่คุณยายของผมให้มาใช้ไปสักพักก็ดีแต่ก็ไม่แย่ไปกว่าเก่าเท่าไรนัก
และตารางงานของผมจะต้องเข้าช่วงบ่าย ผมจึงไปยิมทุกเช้าและเริ่มฝึกตามโปรแกรมอย่างจริงจัง
หลังจากเดือนกว่าที่ผมเปลี่ยนฟูกและเข้ายิมในตอนเช้าผมเพิ่งรู้ตัวว่า ทำไมอาการผมถึงลดลงเหลือเพียงแค่10-20% จามน้อยมากๆ ทนต่อสภาพอากาศ และผมไม่ได้ทานยามาพักนึงแล้ว เพราะปกติผมจะกินทุกวัน
เหลือเพียงอย่างเดียวคือฝุ่น ผมจะคันตามแขนนิดหน่อยเท่านั้น พออาบน้ำให้สะอาดทายาแก้ผื่นก็หายแล้วครับ
ส่วนแชมพูผมเริ่มกลับไปใช้ซัลซิลแล้วหลังจากที่เลิกใช้สารเคมีไป และผมก็ไม่ร่วงด้วย ผมดูหนาขึ้น เส้นผมอิ่มขึ้น ไม่ลีบแบน ไม่แห้งบาง ผมดูมีน้ำหนักสุขภาพดีมากครับ
หน้าผมใช้ครีมรกแกะออสเตเลียของ ลาโนครอป
กับสบู่สครับถ่านไม้ไผ่สีดำของ โกลเด้นโดม
(เดี๋ยวว่างจะมาเล่าที่มาที่ไปให้ฟังอีกครับ กับสามสิ่งนี้มันดีกับผมยังไง)
ผมงงมาก นี่ผมจะได้ชีวิตของผมกลับคืนมาแล้วจริงๆหรือนี่??? ดีใจมากๆ.......
_________________
BETTER SORE THAN SORRY...
