˹���á Forward Magazine

ตอบ

สุสานนักเรียน ตอนที่3 (6)
ผู้ตั้ง ข้อความ
ตอบโดยอ้างข้อความ
ตอบ สุสานนักเรียน ตอนที่3 (6) 


http://hysteriaculture.wordpress.com

hysteria

สุสานนักเรียน ตอนที่3 เรื่องเล่าสยองขวัญจากห้องน้ำนักเรียนชายที่ถูกปิดตาย (3)

บทความ/นิยายในเพจ Hysteria นี้ ถือเป็นลิขสิทธิ์แก่ผู้เขียน “นายมัลนร ล้ำสกุลวงศ์” (http://www.facebook.com/ArmandVladJekyllDangouleme8774 และเพจ http://www.facebook.com/hysteriaculture)เท่านั้น ห้ามทำซ้ำ ดัดแปลง คัดลอกส่วนหนึ่งส่วนใด หรือนำไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาติ

พวกแอนดี้เดินมุ่งหน้าจากห้องพยาบาลตรงไปยังโรงอาหารแม้ว่าตัวเขาจะยังไม่รู้สึกหิวเลยสักนิดแต่ก็คงดีไม่น้อยที่จะได้แซนด์วิชร้อนๆสักคู่สองคู่กับนมเย็นสักแก้วมารองท้องก่อนจะทบทวนชีทประวัติศาสตร์ครั้งสุดท้ายเขาเห็นร่างเล็กๆที่คุ้นตาเดินตรงมากับกับกลุ่มเด็กห้อง5/1ที่ไม่เคยคุยเล่นกับพวกเขา “คิรินทร์” แอนดี้ยิ้มด้วยความดีใจเมื่อได้เห็นแฟนหนุ่มของเขาอีกครั้งแม้ว่าเขาอยากจะกอดคิรินทร์หรือหอมเขาสักฟอดมากมายขนาดไหนแต่เขาก็จำเป็นต้องสะกดกลั้นความรู้สึกนั้นไว้ต่อหน้าเพื่อนๆของเขาทั้งสอง “พวกนายไปกันก่อนเลย!” คิรินทร์พูดกับเพื่อนของเขาห้วนๆดูเหมือนกับออกคำสั่งมากกว่าเป็นครั้งแรกที่แอนดี้เห็นแฟนของเขาอยู่กับกลุ่มเพื่อนๆซึ่งคิรินทร์ดูโดดเด่นเป็นศูนย์กลางประหนึ่งเป็นหัวโจกของกลุ่มจะว่าไปก็ไม่ต่างจากฮาเวิร์ดเท่าไรเพียงแต่ฮาเวิร์ดดูเหมือนกับตัวป่วนเป็นเด็กเกรียนๆชอบเล่นอะไรแผลงๆมากกว่าคิรินทร์ที่ดูเหมือนจะเป็นเด็กที่มีปัญหาทางความประพฤติมากกว่าสังเกตุดูจากอาการของเพื่อนๆในกลุ่มพวกเขาที่ตาลอยๆและยินดียอมทำคำสั่งของเขาอย่างว่าง่ายไม่ปริปากใดๆสักคำดูดีๆแล้วแฟนหนุ่มของเขาคนนี้น่าจะร้ายเอาเรื่องเหมือนกัน “เป็นไงครับแอนดี้ทำข้อสอบได้มั้ย? ขอโทษนะที่เมื่อเช้ากลับบ้านโดยไม่ได้บอกคือผมไม่อยากปลุกแอนดี้น่ะกลัวนอนไม่เต็มอิ่ม” รอยยิ้มของคิรินทร์ตอนนี้ดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับสีหน้าที่เย่อหยิ่งเย็นชาเวลาอยู่ในกลุ่ม แอนดี้ค่อยๆเอื้อมมือมาคว้าแขนนุ่มๆเรียบเนียนของแฟนหนุ่มช้าๆโดยที่ไม่ได้สนใจท่าทีกระอักกระอ่วนและแอบอมยิ้มของเพื่อนๆด้านหลัง “สัญญานะว่าวันหลังจะไม่ทำแบบนี้อีก!” แอนดี้อ้อน “หิวข้าวแล้ว!!!!!” คริสมาสต์แกล้งพูดขัดขึ้นมาทำเอาทั้งแอนดี้และคิรินทร์หัวเราะออกมา “ไปทานข้าวด้วยกันนะครับ” แอนดี้แกล้งเข้าไปคล้องคอเขาแบบเพื่อนก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเนียนเข้าไปในโรงอาหารพร้อมกับกลุ่มเพื่อนๆของแอนดี้โดยที่หลิน,ฟารีดาและดีไซน์ต่างอดอมยิ้มกับความน่ารักของทั้งสองคนนี้ไม่ได้

“โอ๊ะโหยคนจองโรงอาหารเต็มเบย Y Y” คริสมาสต์ทำหน้าบูด “สงสัยต้องรอกันไปก่อนแล้วล่ะ” ฟารีดาถอดใจก่อนที่จะมีเสียงฮือฮาดังขึ้นตรงหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวที่ฟังไปฟังมาเหมือนกับเสียงคนกำลังทะเลาะกัน “Basic Bitch!!! ไม่มีสมบัติผู้ดีเอาซะเลยตะโกนด่าเย้วๆมาได้กลางโรงอาหาร ผู้หญิงอาร๊าย?!!!” ดีไซน์บ่นไปที่ต้นตอของเสียงกรีดร้องดังสนั่นของนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่ตอนนี้แอนดี้เริ่มเห็นร่างของเธอชัดขึ้นเขาพอจำได้ว่าเธอเป็นรุ่นพี่ม.6ที่ยิ้มให้เขากับคริสมาสต์และฮาเวิร์ดบ่อยๆ ตอนนี้ดูเหมือนกับว่าเธอกำลังโกรธจัดเด็กสาวคนนั้นกำลังเอะอะด่าทอคำหยาบคายด้วยเสี่ยงดังลั่นพลางเขวี้ยงถ้วยเครื่องปรุง ตะเกียบและช้อนส้อมที่ร้านก๋วยเตี๋ยวจัดวางไว้จนกระจายเกลื่อนทำเอาอาแปะเจ้าของร้านรีบวิ่งออกมาดูด้วยความโกรธใจ “คุณหนูครับ ใจเย็นๆก่อนอ่า เป็นอาราย ทำไมต้องลงกับข้าวของด้วยล่า?” อาแปะพูดกับเด็กสาวที่เริ่มหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่งก่อนจะตะเบ็งเสียงกรีดร้องไห้โฮดังลั่น “ขอทางหน่อยคร้าบ” ฮาเวิร์ดที่แหวกกลุ่มคนดูเข้าไปถึงด้านในได้สำเร็จกำลังเอาไอโฟนถ่ายคลิปเหตุการณ์นี้ด้วยใจจดจ่อเช่นเดียวกับบรูโน่ที่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เจอเรื่องราวสนุกสนานแบบนี้มาเป็นเดือน “วิภาวีหนูเป็นอะไรลูก?!” ซิสเตอร์เวโรนิก้าเดินเข้าไปถามเด็กสาวด้วยความห่วงใยก่อนที่ฟารีดากับดีไซน์จะกดตัวซิสเตอร์ให้ก้มหลบถ้วยน้ำส้มสายชูสแตนเลสขนาดใหญ่ที่ผ่านหัวของทั้งสามไปอย่างเฉียดฉิว “อันตรายนะเธอเขวี้ยงมาแบบนี้ถ้าโดนซิสเตอร์จะว่ายังไง!!!” ดีไซน์ตวาดแต่เด็กสาวคนนั้นยังหัวเราะลั่นจนตัวงอก่อนจะชี้นิ้วด่าทุกคนในบริเวณนั้นอย่างหยาบคายไม่เว้นแม้แต่ซิสเตอร์เวโรนิก้าทำเอาฟารีดาและดีไซน์ของขึ้นปราดเข้าไปรุมตบรุ่นพี่ม.6คนนั้นจนหงายท้องทำเอาเกิดความชุลมุนขึ้นเมื่อกลุ่มเพื่อนของเด็กผู้หญิงคนนั้นที่ดูอยู่เข้ามาช่วยเพื่อนตบฟารีดาและดีไซน์ “หยุดเดี๋ยวนี้นะลูกๆ” ซิสเตอร์เวโรนิก้าตะโกนในขณะที่ฮาเวิร์ดกำลังหันหลังเอาตัวกันดีไซน์ที่โดนรุ่นพี่สามคนพยายามจะทึ้งในขณะที่บรูโน่และคริสมาสต์กำลังพยายามห้ามฟารีดาที่กำลังจิกผมและกระทืบรุ่นพี่คนหนึ่งจนนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้นแต่ดูเหมือนว่าแค่เขาทั้งสองจะเอาฟารีดาไม่อยู่แอนดี้กับคิรินทร์แยกหลินที่เกือบจะโดนลูกหลงไปด้วยออกมาโดยเป็นบริทนี่ย์และคริสทิน่ากะเทยตัวแม่ของห้องม.5/3ที่วิ่งเข้าไปตบพวกรุ่นพี่ที่หมายจะรุมหลิน

“กรี๊ดดดดด!!!!!!!” ดีไซน์ร้องเสียงหลงพลางชี้ไปที่ภาพชวนขนหัวลุกที่อยู่ตรงหน้าทำเอาการต่อสู้ของเหล่านักเรียนหญิงตรงนั้นหยุดชะงักเมื่อทุกคนพร้อมใจกันหันไปมองภาพของวิภาวีที่นอนชักดิ้นชักงออยู่บนพื้น แอนดี้แทบจะอาเจียนกับภาพตรงหน้าภาพของวิภาวีที่นอนกรีดร้องดิ้นพราดๆหัวเราะอยู่บนพื้นโดยที่กระโปรงของเด็กสาวเปิดขึ้นจนเผยให้เห็นของสงวนของเธอที่เหมือนกับถูกเลาะและคว้านออกจนเป็นหลุมลึกกลวงโบ๋ขนาดใหญ่ที่ขณะนี้บ่วมเป่งเป็นสีม่วงอมน้ำเลือดน้ำหนองไหลมันเยิ้มน่าสะอิดสะเอียนแถมเธอยังฉีกเสื้อยูนิฟอร์มของตัวเองออกเปิดเผยให้เห็นหน้าอกที่ถูกตัดออกจนแบนเรียน “คุณพระคุณเจ้าช่วย!!!” ซิสเตอร์เวโรนิก้าล้มทั้งยืนโดยที่บริทนี่ย์กับคริสทิน่าวิ่งเข้าไปประคองทัน เพื่อนผู้หญิงทุกคนต่างถอยตัวออกห่างจากวิภาวีด้วยความขยะแขยงและหวาดกลัว ดีไซน์กับหลินถึงกับร้องไห้ออกมากับภาพที่พวกเธอเห็นในขณะที่ฮาเวิร์ด คริสมาสต์ บรูโน่และฟารีดาถึงกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแต่ดูเหมือนว่าคิรินทร์จะเป็นคนเดียวในบริเวณนั้นที่สามารถยืนมองภาพตรงหน้าโดยไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร “นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!!” ซิสเตอร์สากุลวดีเดินเข้ามากลางวงเธอมองวิภาวีที่กำลังนอนหัวเราะคิกคักอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชาจนพวกแอนดี้สังเกตุเห็น “โทรเรียกรถพยาบาลสิมือถือน่ะจะถืออยู่ทำไม!!!!” เธอหันมาตวาดบรูโน่ที่ยังคงนิ่งตะลึงทำอะไรไม่ถูก “นักเรียนบาดเจ็บขนาดนี้ซิสเตอร์จะไม่มาช่วยปฐมพยาบาลหน่อยเหรอคะ?” ฟารีดาหันมาตะคอกถามซิสเตอร์สากุลวดีด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือนขณะนี้เธอกับดีไซน์และรุ่นพี่ที่ตบกันเมื่อกี้กำลังช่วยกันพัดและเอายาดมให้วิภาวีที่ดูเหมือนจะหมดสติไป “คงต้องล้างแผลหน่อยแล้วล่ะ” แอนดี้ที่วิ่งไปซื้อมาน้ำเปล่ามาหลายขวดเปิดน้ำให้หลินเช็ดหน้าซิสเตอร์เวโรนิก้าที่นอนนิ่งไม่ได้สติเนื่องจากสลบไปด้วยความตกใจก่อนที่เขาจะเปิดน้ำอีกขวดแล้วราดไปบริเวณช่องคลอดที่ถูกคว้านออกของวิภาวี “เธอกล้าดียังไงถึงทำแบบนั้น!!!” สากุลวดีตวาด “ก็แผลเขาเน่านี่คะเลือดกับหนองก็ไหลเต็มเลย!” เพื่อนของวิภาวีสวน “อย่าสะเออะฉันสั่งให้โทรเรียกรถพยาบาลไม่ได้ยินเหรอ?” สากุลวดีแผดเสียงด้วยความเดือดดาล “โทรเรียกแล้ว! รถพยาบาลกำลังมาแต่กว่าจะมาเด็กผู้หญิงคนนี้อาจจะตายก่อนก็ได้ถ้าเราไม่รีบทำความสะอาดแผลของเขา ผมคิดว่าบางทีซิสเตอร์น่าจะรู้จักวิธีปฐมพยาบาลแผลติดเชื้อพวกนี้ดีไม่ใช่หรือ?” คิรินทร์จ้องหน้าสากุลวดีเธอหันมาสบตาที่ของเขาที่ขวาง อำมหิตและเย็นยะเยือกอันเป็นดวงตาคู่ที่เธอจำได้ไม่ลืม – - ตาของเด็กคนที่เธอเคยดึงตัวมากล้อนผมในวันเปิดเทอม

“เธอ!!!” สากุลวดีถึงกับหน้าซีดเมื่อได้เจอกับคิรินทร์จังๆอีกครั้งเธอจำได้ดีถึงใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่กลับกลายเป็นซีดเผือดและดวงตาดำสนิทที่ไร้วิญญาณและว่างเปล่า เธอรู้สึกเจ็บแปล๊บที่หน้าอกจนสะดุ้งเป็นความรู้สึกในแบบเดียวกับวันที่เธอนึกว่าตัวเองโดนหมุดปักใบลาแทง สัญชาตญาณของสากุลวดีบอกว่าเด็กคนนี้ “ไม่ใช่มนุษย์” เธอมองเข้าไปในแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความอาฆาตเกลียดชังของเด็กหนุ่มก่อนจะรีบเดินตัวสั่นเทิ้มหันหลังกลับไปโดยไม่สนใจทั้งวิภาวีและซิสเตอร์เวโรนิก้าที่นอนสลบอยู่ “คนอาร๊าย!!!” ดีไซน์ตะโกนเหยียดหยามประนามความไร้น้ำใจของสากุลวดีในขณะที่บาทหลวงจรัล ซิสเตอร์รจิตา มิสมาลิน ผกา เลวรำพึงและเต็มทรัพย์ที่เพิ่งมาถึงถึงกับตาเบิกโพลงกับภาพตรงหน้า “ใครก็ได้อธิบายเรื่องนี้ให้พ่อฟังที” พ่อจรัลดูเหมือนจะตื่นตระหนกกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่รุ่นพี่คนหนึ่งที่เป็นเพื่อนกับวิภาวีจะเป็นคนลุกขึ้นอธิบายให้พ่อจรัลและบรรดาอาจารย์ฟัง “ยูแม่งเจ๋งว่ะคิรินทร์ล่อซะอีแก่บ้านั่นพูดไม่ออกเลย” บรูโน่หันไปยิ้มให้คิรินทร์แต่เขากลับไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว “อ้าวไปไหนซะแล้ววะ?” เด็กหนุ่มเกาหัวแกรกๆ

“ไม่หาอะไรกินสักหน่อยเหรอ?เดี๋ยวก็ไม่มีแรงทำข้อสอบหรอก” รุ่นพี่ในกลุ่มของวิภาวีที่เพิ่งตบกับดีไซน์และฟารีดาเมื่อกี้ถามทั้งคู่แต่ทั้งสองคนส่ายหน้า “หนูคงกินอะไรไม่ลงไปยันเย็นนี้แน่ๆค่ะ” ดีไซน์ยิ้มแหยๆเธอรู้สึกผิดที่ฝากรอยข่วนยาวเฟื้อยไว้บนใบหน้ารุ่นพี่คนนั้นซึ่งหลังจากต่างฝ่ายต่างขอโทษขอโพยกันอย่างหนักก็ดูเหมือนว่าบรรดาเด็กสาวรวมถึงสาวประเภทสองอย่างบริทนี่ย์และคริสทิน่าก็ไม่มีอะไรค้างคาใจต่อกันอีกนอกจากมิตรภาพความเป็นพี่เป็นน้องที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นไปอีก ดีไซน์,ฟารีดาและหลินต่างก้มหน้าก้มตาอ่านชีทผิดกับพวกเด็กผู้ชายที่ต่างกินกันถล่มทลายด้วยความหิวโหย “สามคนนี้เดี๋ยวก็เป็นลมหรอก!” คริสมาสต์หันมาแซวในขณะที่มันฝรั่ง สปาเก็ตตี้และสเต็กยังเต็มปาก “เจอแบบนั้นเข้าไปใครจะไปกินลงล่ะ ฉันล่ะสงสัยจริงๆว่าพวกเธอยังกินข้าวกันลงได้ยังไง?” ฟารีดาเอ็ดเบาๆด้วยความหงุดหงิด “ก็เห็นแล้วมันหิวนี่!” ฮาเวิร์ดพูดขณะกำลังโซ้ยเย็นตาโฟอย่างเอาเป็นเอาตาย “พวกยูก็มีเหมือนกันกับพี่คนนั้นจะไปกลัวอะไร พวกไอสิที่ต้องกลัว!” บรูโน่หันมาแลบลิ้นใส่ทั้งสามคนทำเอาทั้งกลุ่มหัวเราะก๊าก “ไอ้บ้า ของพวกฉันไม่ได้โดนเลาะออกมาแบบนั้นนี่!!!” ดีไซน์ปาน้ำแข็งปั่นใส่หัวบรูโน่

“ขอนั่งด้วยคนนะครับ” แอนดี้เงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของเสียงก่อนจะพบว่าเป็นคิรินทร์ “แอบหายไปไหนมาครับ?” แอนดี้แกล้งทำหน้างอน “ขอโทษครับแอนดี้ผมไปอาเจียนมาจนหมดแรงเลยคือเห็นภาพเมื่อกี้แล้วมันน่ากลัวน่ะ” คิรินทร์ตอบด้วยใบหน้าซีดเซียว “แล้วเป็นอะไรมากรึเปล่าครับ?” แอนดี้รีบเอามือจับแขนของแฟนหนุ่มที่เย็นเฉียบจนเขาตกใจ “โห!เย็นเฉียบเลยผมว่าทานอะไรร้อนๆรองท้องหน่อยดีกว่านะครับ อย่าดื้อนะ!” แอนดี้รีบดุเมื่อคิรินทร์ทำท่าจะปฏิเสธก่อนที่เขาจะรีบลุกไปซื้อโจ๊กหมูใส่ไข่ร้อนๆให้แฟนหนุ่มของเขา “ว่าแต่สามคนนี้จะไม่กินอะไรกันจริงๆเหรอ?” ฮาเวิร์ดหันมาถามเด็กสาวทั้งสามด้วยความเป็นห่วง “จริงๆแล้วดีไซน์ก็เริ่มหิวด้วยแล้วสิ เดี๋ยวไปซื้อสเต็กคอมโบ้เซ็ตมากินดีกว่าแบ่งกันนะพวกเธอตอนนี้ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก” ดีไซน์หันไปคะยั้นคะยอทั้งฟารีดาและหลิน “โอเคๆเดี๋ยวผมไปซื้อให้ครับคุณนาย” ฮาเวิร์ดรีบกระโดดออกจากโต๊ะในขณะที่แอนดี้ที่เพิ่งกลับมาพร้อมกับโจ๊กร้อนๆเขาพยายามจะตักโจ๊กป้อนคิรินทร์ “ผมทานเองได้น่าแอนดี้” คิรินทร์ดูเหมือนจะเขินๆสายตาของเพื่อนร่วมโต๊ะ “บอกว่าอย่าดื้อไงครับ มาผมป้อนนะครับคนดี อ้าม” คิรินทร์ยอมอ้าปากให้แอนดี้ป้อนโดยฮาเวิร์ดที่เพิ่งกลับมาจากร้านสเต็กถ่ายรูปไว้ได้ทัน “Freakin’ Cute ว่ะ! ค้างไว้ก่อนได้มะ ขออีกรูป” ฮาเวิร์ดถ่ายภาพของแอนดี้กับคิรินทร์ก่อนที่จะหันไปมองบริทนี่ย์กับคริสทิน่าที่แอบเม้าท์ทั้งคู่ด้วยความอิจฉา “อิจฉาเหรอตุ๊ดส์ซี่!!!” ทำเอาหลินที่สงบเสงี่ยมถึงกับปล่อยก๊ากเพราะเก็บอาการไม่อยู่ “สเต็กดีไซน์ล่ะ?!!!” เธอวีนแฟนหนุ่ม “อ๋อ เดี่ยวเขามาส่งครับ” ฮาเวิร์ดพูดก่อนจะอัพภาพของแอนดี้กับคิรินทร์ขึ้นบนเฟซบุ๊คส์

แอนดี้รู้สึกดีใจที่ในที่สุดก็ใกล้จะถึงเวลาสอบวิชาประวัติศาสตร์เสียที่เพราะดูเหมือนว่าชีทสรุปบทเรียนจะไม่มีประโยชน์กับเขาเอาเสียเลยหลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงอาหารเพราะสมาธิของเขาได้ลอยกระเจิดกระเจิงไปหมดแล้วไม่ว่าจะเพราะภาพสยองขวัญชวนติดตาหรือคำถามที่เกิดขึ้นในใจเขาว่า “เกิดอะไรขึ้นกับรุ่นพี่คนนั้นกันแน่?” เพื่อนๆทุกคนในกลุ่มของเขาก็ดูเหมือนว่าจิตใจจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเช่นกันเพราะแทนที่จะใช้เวลาที่เหลือโค้งสุดท้ายในการอ่านทบทวนบทเรียนทุกคนกลับหันหน้าจับกลุ่มกันถกประเด็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่เว้นแม้แต่เด็กเรียนอย่างหลินที่ก็ทิ้งชีทไว้ข้างๆตัวอย่างไม่ใยดี “จะว่าไปเรื่องนี้มันทำให้ฉันคิดถึงเนติอุดมนะ!” ฟารีดาพูดขึ้นอย่างระมัดวังเพราะเธอไม่อยากจะให้คริสมาสต์และฮาเวิร์ดที่สนิทกับเนติอุดมมากต้องสะเทือนใจ “จริงๆแล้วพวกฉันก็คิดแบบเธอนะ” คริสมาสต์กับฮาเวิร์ดพูดขึ้นพร้อมกันทำเอาฟารีดาถึงกับโล่งใจ “คิดดูสิว่าทั้งพี่วิภาวีกับเนโดนเหมือนกับคว้านเอาอวัยวะเพศออกไปทั้งคู่คนดีๆที่ไหนจะทำแบบนั้นกันถ้าไม่โดนขู่หรือบังคับฉันว่าต้องเป็นใครสักคนในโรงเรียนเรานี่แหละที่น่าสงสัย” เด็กสาวเสนอ “ทำไมเธอถึงคิดว่าเป็นคนในโรงเรียนล่ะ?” แอนดี้ถามด้วยความตกใจ “ก็เพราะว่าคืนก่อนวันที่ไอ้เนตายมันไม่ได้ออกไปที่ไหนเลยเลยน่ะสิแอนดี้เพราะมาสเตอร์สุรัตน์โค้ชทีมบาสเป็นครูเวรปิดประตูหอแดงหลังสี่ทุ่มวันนั้นพอดีและคอมพิวเตอร์ข้างล่างก็รายงานรหัสคียการ์ดไอ้เนตลอดว่าอยู่ในห้องตั้งแต่สามทุ่ม” ฮาเวิร์ดหันมาบอก “คือเด็กหอที่นี่ใช้คีย์การ์ดเข้าออกน่ะครับแอนดี้แล้วมีกฏคือพอไปถึงห้องนอนแล้วหลังสี่ทุ่มต้องเสียบคีย์การ์ดของตัวเองไว้ตรงช่องคียการ์ดในห้องเพราะมันจะลิ้งค์กับคอมพิวเตอร์ด้านล่างเป็นการยืนยันว่านักเรียนอยู่ในห้องนอนแล้วและก็เป็นตัวควบคุมคัตเอ้าท์แอร์และไฟฟ้าในห้องนอนด้วยนะ” คิรินทร์อธิบาย “แบบนี้แสดงว่าเนก็เสียบคียการ์ดตั้งแต่สามทุ่มแล้วน่ะสิคะ” หลินหันมาถามฮาเวิร์ดและคริสมาสต์ที่พยักหน้าตอบ “แถมมันแปลกตรงที่กล้องวงจรหอแดงวันนั้นมันช็อตหมดด้วยน่ะสิซึ่งอย่างโรงเรียนเราเป็นไปได้เหรอ? เธอก็รู้ว่าพ่อจรัลเคร่งเรื่องความปลอดภัยขนาดไหนมันเลยทำให้ฉันคิดว่าคนที่ทำเรื่องนี้ต้องเป็นคนในโรงเรียนเรานี่แหละและน่าจะเป็นคนที่ใหญ่พอด้วยเพราะอีแบบนี้ไม่น่าจะทำได้ด้วยตัวคนเดียวนะพวกเธอก็รู้นี่ว่าตอนเกิดเรื่องใครเป็นคนควบคุมดูแลเรื่องวงจรปิด” ฟารีดาแสดงความเห็น “รณชัย!!!” ดีไซน์หลับตาพลางคำรามเบาๆในคอด้วยความโกรธแค้น


ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว
ตอบโดยอ้างข้อความ
ตอบ  


ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว
แสดงเฉพาะข้อความที่ตอบในระยะเวลา:
ตอบ หน้า 1 จาก 1
คุณไม่สามารถสร้างหัวข้อใหม่
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
คุณไม่สามารถแก้ไขข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลบข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลงคะแนน
  


copyright : forwardmag.com - contact : forwardmag@yahoo.com, forwardmag@gmail.com