จริงๆมันมีหลายปัจจัย ซึ่งมันเป็นเรื่องการตลาดล้วนๆ แบรนด์Chanel, Dior, SK-IIมันมีชื่อพอที่ไม่จำเป็นที่จะต้องจ้างพรีเซนเตอร์ไทยเลยคนก็รู้จัก คือเข้าใจป่ะ ว่าสมมุติถ้าจะตีตลาด ex เป็นตลาดเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อาจทำโฆษณามาตัวหนึ่ง ฉายทุกประเทศที่เป็นทาร์เก็ตนั้นๆ ก็เจาะทาร์เก็ตใหญ่แบบหว่านแหทีเดียวไปเลย ไม่ต้องเจาะทีประเทศ หรือต่อให้เน้นมาร์เก็ตติ่งแบบeverywhereทุกย่อมหญ้า ก็ไม่จำเป็นที่ต้องจ้างพรีเซ็นเตอร์ระดับอีเถิกคูโบต้าเป็นพรีเซ็นเตอร์ เพราะค่าตัวพวกดาราระดับท็อปนี้ไม่ต่ำกว่า10หลักนะจ้ะ คือพูดก็พูดเถอะ ค่าสัมประสิทธิ์บ้านเราก็ไม่ได้มีมูลค่ามากพอที่เค้าจะมาเลือกลงทุนอะไรมากมายขนาดนั้น ถ้าจ้างดาราระดับนั้นไหนจะมีอีเว้นท์นู้นนี้ลงทุนเต็มไปหมด แค่จ้างใครก็ได้ให้อยู่บนหน้าสื่อก็พอแล้ว
สรุปก็คืออาจเพราะเค้าไม่จำเป็นต้องสู่ค่าตัวระดับ8หลักหรือตัวแบรนด์อาจมีกฎยิบย่อย บลาๆๆในสัญญาทำให้ดาราไม่สะดวกจะเลือกรับก็แล้วแต่เคส
ส่วนแบรนด์รากหญ้าอย่างมิสมทีน ก่อนอื่นก็ต้องกลับมามองว่าทำไมมิสทีนต้องจ้างพรีเซ็นเตอร์ดังๆเท่านั้น แม้จะแลกค่าตัวแต่คนไม่ต่ำกว่า8หลักก็ตาม เพราะปัจจัยแรกบริษัทมิสทีนในสายตานอกประเทศมันก็ไม่ต่างจากnobody โดยเฉพาะอย่างยิ่งสินค้าฟุ่ยเฟือยอย่างเสื้อผ้า คอสเมติกเนี่ย ถ้ามีแบรนด์ถูกใจแล้วก็คอสตอมเมอร์ก็แทบจะเป็นแบรนด์รอยัลกันเลยทีเดียว ซึ่งส่วนใหญ่กำลังซื้อสินค้าประเภทนี้มักเป็นกลุ่มระดับกลางขึ้นไป ทั้งรายได้และการศึกษา ดังนั้นมันจึงข้อจำกัดที่ยากที่จะเจาะเข้าไป มันดูเป็นการลงทุนที่ไม่คุ้มค่า โดยเฉพาะเมืองดัดจริตอย่างประเทศที่ปากบอกว่ารักชาติแต่ไม่ซื้อของในประเทศ(แต่เป็นช้านๆก็ไม่ซื้ออ่ะ บายยยย) แล้วจะไปสู้รบปรบมือกับแบรนด์ดังๆทำไมให้เหนื่อเปล่า ซึ่งมิสทีนก็คิดถูกที่มุ่งมาเจาะตลาดล่าง เอาจริงๆกำลังซื้อกลุ่มนี้มีมูลค่าก็ไม่น้อยกว่าตลาดกลางแถมชักจูงได้ง่ายกว่า(สั้นๆคือโง่นั้นเอง)และจำนวนเยอะกว่า ex กลุ่มทาร์เก็ตเป็นรากหญ้าไม่รู้เครื่องสำอาง เวลาไปเคาเตอร์ก็แบบเอาแบบอั้ม เอาแบบแพนเค้กแบบนี้
แล้วที่สำคัญคือบางทีดาราเป็นพรีเซ็นเตอร์แบรนด์หนึั่งก็ไม่ได้เป็นแค่ผลิตภัณฑ์เดียว อย่างชมพู่ก็เหมาลอลีอัลหลายอย่างเหมือนกัน แต่ละผลิตภัณฑ์ก็ค่าตัวแยกต่างหากเหมือนรับแบรนด์อีกแบบหนึ่งไปเลย ซึ่งสินค่าระดับกลางขึ้นไปเนี่ย เค้าไม่จำเป็นต้องทำการตลาดขนาดนี้อะนะ
_________________