อ้างอิงจาก:
to Taiji
'ตอนนี้โอดีนไม่อยู่ มาหาที่ทะเลสาปหน่อย อ่านเสร็จแล้วเผาทิ้งด้วย'
กระดาษขาวถูกแต้มหมึกสีดำเป็นตัวอักษรที่เรียบเรียงเป็นข้อความนัดพบ
เรียกให้ฝ่ายที่ได้รับไปหาในสถานที่ลับตาผู้คน
ผู้เขียนวางมันทิ้งไว้ในที่ๆคนที่ต้องการส่งถึงจะรับรู้ถึงมันได้เพียงคนเดียว
ก่อนจะเปลี่ยนไปรออีกฝ่ายตามที่นัดพบแทน..
ร่างนั้นยืนเหม่อมองทะเลสาปสีสวยจนแทบไม่รู้ตัวว่าคนที่เรียกมาพบมาถึงแล้ว
"เรียกมาทำไมเหรอ??"
หญิงสาวที่ดูท่าทางจะค่อนไปทางบุรุษมากกว่าส่งเสียงถามพลางเดินเข้าไปหยุดยืนข้างๆร่างนั้น
น้ำเสียงของเธอยังคงร่าเริงตามปกติ
ตามประสามนุษย์ที่ไม่อาจทำนายได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอนาคตของตน..
"คืนนี้อากาศดีนะ..ว่าไหม?"
น้ำเสียงสบายๆกล่าวพร้อมกับเหลือบตามองคนข้างๆ
"ไทจิคิดว่าไง?"
"อืม..ก็ดีนี่..."
หลังจากบทสนทนานั้น ทั้งคู่ต่างไม่พูดอะไรกันไปพักใหญ่ๆ
ความเงียบสงบเข้าครอบงำทั่วบริเวณ จนกระทั่งฝ่ายเรียกเป็นคนเปิดประเด็นใหม่อีกครั้ง
"เธอรู้ใช่ไหมว่าต้องมีคนตายในเดลเฟนเทลน่ะ??"
"นั่นก็เขียนไว้ในกติกาตอนเราเข้ามาอยู่แล้วนี่"
ไทจิตอบในทันที
"ใครๆก็รู้ทั้งนั้นแหละ แล้วทุกคนก็ช่วยกันแบ่งยาถอนพิษด้วย"
"เธอคิดว่าเราจะรอดไปได้ทุกคนใช่ไหม??"
"ใช่! เราทุกคนจะต้องรอดไปด้วยกัน..."น้ำเสียงของเธอแผ่วลงเมื่อรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติในคำพูดของอีกฝ่าย "ทำไมถึงถามแบบนั้น ไม่ได้คิดเหมือนกันหรือไง??"
"อืม.."
"หมายความว่าไง..นี่จะไม่ช่วยกันแล้วเหรอ??"
หญิงสาวเดือดเมื่อได้ยินคำพูดไม่เข้าหู เธอเริ่มขึ้นเสียงดังขึ้นตามอารมณ์ร้อนที่ปะทุ
คนถูกใส่อารมณ์กลับยืนนิ่งไม่ทุกข์ร้อนอะไรนัก ค่อยๆเดินไปนั่งริมทะเลสาปและจุ่มมือลงไป
"ไม่คิดจะช่วยตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"
"อะไร....!!!!"
ดวงตาของหญิงสาวเบิกโพล่งเมื่อจู่ๆร่างนั้นกลับพุ่งเข้ามาประชิดเธอภายในเสี้ยววินาที
ปลายแหลมของมีดที่จ่ออยู่ตรงคอหอยของเธอเริ่มกดลึกเข้ามาในเนื้อจนมีเลือดไหลซึม
"อย่าเสียงดัง...มาเล่นกันเงียบๆเถอะ ถ้าเบาเสียงไว..จะได้สนุกไปด้วยกันนานๆไง"
ประกายสนุกสนานปรากฏอยู่ในแววตาของผู้เป็นฆาตกร
มีดถูกชักกลับกลายเป็นการบีบคอแทน เท้าของไทจิลอยขึ้นไม่ติดพื้น ในขณะเดียวกันนั้นที่ลมหายใจถูกช่วงชิงไปเช่นเดียวกันกับเสียงที่เธอเปล่งมันออกมาร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้
ปลายมีดเริ่มทำงานอีกครั้ง คราวนี้มันกรีดเสื้อของเธอจนขาดเผยหน้าท้องขาวและกดลงบนนั้นอย่างใจเย็น
ความเจ็บแล่นปรานเข้าจู่โจมเหยื่อเมื่อฆาตกรกดมีดลงแรงมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกันนั้นสมองที่ขาดออกซิเจนไปเลี้ยงก็เริ่มเบลอ มีดถูกกดลงลึกเข้าไปในท้องของไทจิ ก่อนฆาตกรจะลากมันลงมาเป็นทางยาวราวกับจะผ่าท้องเหยื่อ
"โอ้โหแฮะ...ดูนี่สิ.."
เมื่อกรีดจนได้แผลยาวสมใจแล้ว ฆาตกรชักมีดออกจากตัวไทจิและปล่อยร่างเธอลงกับพื้น
ผู้เคราะห์ร้ายหอบหายใจอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่าเลือนจนมองทุกอย่างไม่ชัด
เสียงของเธอเหมือนกับถูกกลืนหายไปเสียแล้ว...
"ให้คว้านให้ด้วยดีไหม??"
ฆาตกรนั่งยองๆลงข้างๆเธอ ยกมีดชุ่มเลือดขึ้นเลียพลางมองแผลด้วยแววตาของคนที่กำลังมีความสุขเอาเสียมากๆ
"คว้านดีไหม...คว้าน...ไม่คว้าน"
พร้อมกันกับที่เริ่มนับคำว่า คว้าน ฆาตกรก็จิ้มมีดลงที่แขนเธอหนึ่งครั้ง เมื่อนับคำว่า ไม่คว้าน ฆาตกรก็ชักมันออกและแทงไปที่ขาอ่อน และย้อนกลับไปที่คำเดิมทว่าเปลี่ยนจุดแทงไปเรื่อยๆ...
กว่าจะรู้ตัว...คนตรงหน้าก็หมดลมหายใจไปเสียแล้ว...
แถมมือทั้งสองข้างยังเต็มไปด้วยเลือดของเหยื่อจนแดงฉานดั่งมือปีศาจ...ผู้คร่าชีวิต
"ไปซะแล้ว...แย่จัง...ไม่ได้ฟังเสียงร้องเลย แต่เอาเถอะ เดี๋ยวคนอื่นแตกตื่นกันมันจะไม่สนุก.."
ฆาตกรมองศพที่เต็มไปด้วยแผลด้วยแววตาเรียบๆ
"ทำอะไรต่อดีนะ.."
รอยยิ้มไร้จิตใจถูกแต่งแต้มขึ้นบนใบหน้า เร็วเท่าความคิด มือที่เปื้อนเลือดคว้าใบไม้จากต้นใกล้ๆมาบรรจงใช้เลือดจากศพเขียนลงไปใบต่อใบ ฆาตกรนั่งเขียนอยู่แบบนั้นด้วยความเพลิดเพลิน
หลังจากทำเสร็จเรียบร้อย ฆาตกรใช้กิ่งไม้ปักมันลงดินเพื่อไม่ให้มันปลิวไปไหน ก่อนจะเดินไปล้างเนื้อตัวที่ทะเลสาปและจากไป ...
โดยทิ้งศพและข้อความเลือดบนใบไม้ที่ถูกเรียงกันอ่านได้ใจความว่า
catch me if you can
who is next ??
_________________
