ใครจะกล้าอ้างfuturisticอีกล่ะ เดี๋ยวเอนด์อัพแบบอีก้า ออกมาให้กะเทยขำขันรุมแซะรุมสาปกันอีก จริงม่ะ กรั่กๆๆ
ส่วนอีแอนนี่คลาร์ก เอาจริงๆพึ่งมีโอกาสได้ฟังเพลงนางแบบจริงๆจังๆแค่2อัลบั้มเอง ซึ่งก็คือ2อัลบั้มล่าสุดที่ทำร่วมกับอีแจ็ค (masseductionกับอัลบั้มนี้) ส่วนใหญ่จะเห็นนางตามgossipเกี่ยวกับรสนิยมทางเพศของนางมากกว่า (โดยเฉพาะสมัยเป็นคู่เย็ดกับอีทอมคาร่าน)
(อารมณ์มือกลองวงthe strokes ที่เห็นข่าวเย็ดกับดรูว์แบร์รีมอร์ ตั้งแต่สมัยดิช้านยังเด็กๆ แต่กว่าจะเคยฟังเพลงของthe strokesจริงๆ ก็ปาไปยุค10'sนู้น)
แต่เท่าที่รู้ นางเริ่มทำเพลงน่าจะใกล้เคียงกับอีเทย์เลยมั้ง แต่ก็ไม่รู้เช่นกันว่าทิศทางของอัลบั้มก่อนหน้านั้นเป็นยังไงเหมือนกัน เพราะอย่างที่บอก มาhave a first crushจริงๆ ก็ตอนlos agelessเลย (บั้มmasseduction) ด้วยความที่ชอบนักร้องชะนี กับแนวแกลมร็อค นิวเวฟ โพสต์พั้งก์ อะไรเทือกนี้ อยู่เป็นทุนเดิมด้วยแล้วล่ะมั้ง
นี่คิดว่ากะเทยก็น่าจะชอบนะ เพราะหลายเพลงก็ทำให้นึกถึงพาร์ทแกลมร็อคของอีก้าในสมัยเดอะเฟมอยู่ ด้วยความที่มันเป็นร็อคในแบบวิถีของชะนี ไม่ใช่ร็อคunder masculine culture เหมือนที่เราพบเจอได้ทั่วไปในชีวิตประจำวัน ดังนั้นการนำเสนอ มันจะมีทั้งความmodern, fashionable, sophisticated และchic and glam
ในขณะที่อัลบั้มล่าสุด จะแอบเป็นงานtraditional rockไปหน่อย คือถามว่ายังมีความชิคแอนด์แกลมไหม ก็ยังมีอยู่ไม่น้อยนั้นล่ะ แต่โดยภาพรวม มันดูเป็นงานร็อคสมัยนิยมโครตๆ แบบที่เห็นได้บ่อยๆตามงานร็อคแบนด์ของผู้ชาย เช่น psychedelic, classic rock และrock n roll
คือถามว่าชอบไหม ก็ยังชอบมากอยู่ คือช้านว่า อีแอนนี่คลาร์กนางก็ยังดึงเสน่ห์ของความเป็นชะนีออกมาได้ เช่น ความเป็น70's new york girl อะไรแบบนี้ และที่สำคัญที่สุด นางยังคงidentityของตัวนางไว้ได้ แม้จะรับอิทธิพลจากtraditional rock cultureมา แต่นางไม่ได้ดูเป็นarctic monkeysหรือtame impalaวอนนาบี เหมือนที่male singersชอบเป็นด้วยซ้ำ
_________________