หมายเหตุ: 70% เป็นเรื่องจริง อีก 30% เป็นเรื่องที่ผมตอแหลขึ้นเพื่อความบันเทิง วันนี้เดี๊ยนตื่นแต่หกโมงเช้ารีบไปรับนังชะนีนางหนึ่งที่หมอชิต เค้ารีบมากถึงขนาดแต่งตัวผิดท่าผิดทาง ตามรูปที่คุณผู้ชมเห็นเลยค่ะ (โดยไม่คิดว่าไอ้ชุดที่เดี๊ยนใส่มัน "โหลยโท่ย" "ห่วยแตก" หรือ "แปลกประหลาด" ขนาดไหน) เดี๊ยนปีนป่ายกระไดไปบนหลังคารถ BTS กะไปหานังชะนีที่หมอชิต ถึงหมอชิตแล้วเกิดเรื่องจนได้!!! ชะนีนางนั้นเค้ากลับไปบ้านนอกคอกนาที่ไหนไม่รู้~~~ หน็อย... อีนี่ อีนังแมงป่องสารพัดพิษ อีหัวทะเลหม้อไฟ อีนังดอกกระทือ แกจะตามผัวไปไหนหา!!! ผลปรากฎว่าฉันผิดหวังกะอีดอกนั่น รีบบึ่งรถไฟฟ้ากลับมาเลย แต่ก่อนจะกลับ ก็เจออีชะนีแก่ๆ รุ่นราวสมัยจอมพล ป. ก็ไม่ผิด
โถ... แม่งมาดูกูด้วยสายตาอะไรปานนี้ ฉันก็เลยตาขวางใส่อีชะนีแก่ตัวนั้น แล้วคิดในใจ โถ... อีแก่ มึงไม่ดูสังขารตัวเองเล้ย!!! ว่าหน้าเหี่ยวๆ ของมึงยังมีหน้ามาแต่งหน้า โห หน้ามึงจะปะแป้งไปถึงไหน จะให้มัดตราสังด้วยมั๊ย เดี๋ยวกูจัดให้!!! ฉันรำคาญกะอีชะนีแก่นั่น ก็เลยย้ายที่นั่งมาหาที่ว่างๆ แต่แล้วก็ไม่พ้นสายตาที่หนุ่มหล่อคนหนึ่งไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นได้... อย่ามองเค้าอย่างนั้นสิตัวเอง เค้าอายนะ~~ ใครจะไปอายตัวมึงล่ะ โห... ไอ้ห่า แต่งตัวโหลยโท่ยแล้วยังมีหน้ามานั่ง BTS อีก!!! หัวใจของฉันสลายในทันตา TT... "ศรีเหี่ยว" อภินันท์ เจริญรักษ์วิทยา
_________________
